کندوان تبریز

روستای صخره‌ای کندوان، یکی از ده جاذبه برتر استان آذربایجان شرقی ست؛ روستایی از توابع شهرستان اسکو با قدمتی بسیار و معماری خاص که هر ساله گردشگران زیادی را برای کشف جذابیت‌هایش به سوی خود می‌کشاند.

همه چیز درباره روستای کندوان روستای صخره‌ای کندوان، یکی از ده جاذبه برتر استان آذربایجان شرقی است؛ روستایی از توابع شهرستان اسکو با قدمتی بسیار و معماری خاص که هر ساله گردشگران زیادی را برای کشف جذابیت‌هایش به سوی خود می‌کشاند. این روستا در دامنه کوه سلطان داغی، از کوه‌های رشته کوه سهند، جای خوش کرده و روزگار می‌گذراند؛ روستایی که در گذر زمان و به دلیل گدازه‌ها و مواد مذاب ناشی از فعل و انفعالات آتشفشانی کوه‌های سهند، باد، باران و برف و صد البته دخالت دست انسان به حالت امروزی خود درآمده است. روستای کندوان در اردیبهشت ۱۳۷۶ در فهرست میراث ملی کشور به ثبت رسیده است.          کندوان از معدود روستاهای صخره‌ای ایران و جهان محسوب می‌شود و تنها سه روستای دیگر در دنیا به شکل صخره‌ای هستند؛ منطقه کاپادوکیه در ترکیه، روستایی در ایالت داکوتای آمریکا و روستای صخره ای میمند. هر چند امروزه تنها در دو روستای میمند و کندوان ایران زندگی جریان دارد و دو منطقه دیگر خالی از سکنه هستند. کندوان روستایی با ارتفاع 2200 متری از سطح دریاست که رودخانه کندوان در امتداد آن جریان دارد و جزوی از دهستان سهند به شمار می‌آید. كندوان از دو كلمه «كند» و «وان» تشكیل شده است كه كند در زبان تركی به‌معنای روستا است؛ وان نیز پسوند اسم مكان است.           مردم کندوان در فضاها و خانه‌هایی زندگی می‌کنند که در اصطلاح محلی به آن‌ها قیه (صخره) یا کران گفته می‌شود. اصطلاح کران از کلمه کراندن به معنی زخم زدن و بیرون ریختن و کندن هر شیء آمده است البته شاید به معنی بی‌کران هم باشد. آن‌ها بر اساس نیاز و تا آن جا كه نوع سنگ‌ها امكان كندن را می‌داده است، درون صخره‌های مخروطی شكل را می‌کندند و به‌صورت فضاهای زندگی در می‌آوردند. کران‌ها به‌صورت چندتایی، جفتی، تكی، مخروطی شكل و دوک مانند و از جنس لاهار و ایگنمبریت هستند، بلندی این كران‌ها به بیش از ۶۰ متر نیز می‌رسد.         گشت‌و‌گذار و پیاده‌روی در کندوان به سبب بافت خاص معماری سنگی و صخره‌ای روستا، تجربه‌ای فراموش‌‌نشدنی است. قدم زدن بر پله‌های سنگی و دستکند که سال‌ها و قرن‌هاست به همان شکل باقی مانده، در کنار آشنایی با شیوه خاص زندگی مردم این روستا در خانه های صخره‌ای، می‌تواند خاطره یک روز متفاوت را برای‌تان به یادگار بگذارد. البته از عکاسی از مناظر مختلف روستای کندوان در این سفر غافل نشوید. عسل کوهستان یکی از مهم‌ترین محصولات کندوان است. لبنیات، آب‌معدنی، گردو، گیاهان دارویی، دوشاب یا شیره انگور، عسل و بادام از خوراکی‌هایی است که می‌توانید با خود از این روستا سوغات ببرید. همچنین گلیم، جاجیم و روسری‌های کلاقه‌ای نیز از صنایع دستی تولید شده این مردمان است.           روستای کندوان در ارتفاع ۲٬۲۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد و روستایی ییلاقی، کوهستانی و سردسیر با آب و هوایی مطبوع در تابستان است. در فصل‌های پاییز و زمستان روستای کندوان آب و هوای سردی دارد؛ به‌گونه‌ای که مردمان آن ۱۸۰ روز از سال را در شرایط یخبندان می‌گذرانند.حرفه اهالی کندوان تحت تأثیر آب‌وهوا و اقلیم این منطقه است. به‌علت ارتفاع بالا و وجود برف در تمام مدت سال و ذوب تدریجی برف‌ها، مراتع طبیعی در اطراف روستا وجود دارد که همین امر موجب شده تا دامداری جزو فعالیت‌های اصلی اهالی به شمار رود. کشاورزی دیمی نیز در دامنه‌ها و زمین‌های ناهموار منطقه در مسیر چشمه‌سارهای پرآب کوهستانی انجام می‌شود. باغداری نیز از دیگر شغل‌های مردمان این روستا است.            مطالب مرتبط:  معرفی موزه قاجار تبریز برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۴
مسجد سلطان احمد

بی‌شک یکی از باشکوه‌ترین و خوش‌عکس‌ترین بناهای ترکیه، مسجد سلطان احمد یا مسجد آبی است که به دستور سلطان احمد اول ساخته شده و به نام همین سلطان شناخته می‌شود؛ اما به سبب کاشی‌های آبی رنگ و جذاب درون ساختمانش، به عنوان مسجد آبی نیز شهرت یافته است.

آشنایی با مسجد سلطان احمد  بی‌شک یکی از باشکوه‌ترین و خوش‌عکس‌ترین بناهای ترکیه و شهر استانبول، مسجد سلطان احمد یا مسجد آبی است که به دستور سلطان احمد اول ساخته شده و به نام همین سلطان شناخته می‌شود؛ اما به سبب کاشی‌های آبی رنگ و جذاب درون ساختمانش، به عنوان مسجد آبی نیز شهرت یافته است. در کنار کاشی‌های آبی رنگ، مسجد سلطان احمد یک ویژگی متمایز دیگر هم دارد و آن وجود 6 مناره در مسجد است؛ به طوری که سلطان احمد اولین مسجدی است که با 6 مناره در ترکیه بنا شد.نمای خارجی و فوق‌العاده‌ این مسجد شامل ۵ گنبد، با آرایشی آبشارگونه است که هشت گنبد کوچک‌تر در اطراف آن به چشم می‌خورد. فضای داخلی مسجد آبی بسیار وسیع است و حیاطی نیز به همین وسعت در خارج از بنا دیده می‌شود. دورتادور حیاط نیز رواق‌های بسیاری به چشم می‌خورد که به صورت قرینه ساخته شده‌اند. اگر در اطراف این مسجد گشتی بزنید مقبره‌ سلطان احمد را در قسمت شمالی ساختمان و درست روبه‌روی پارکی به همین نام خواهید دید.       جالب آن که مسجد آبی هنوز هم کاربری خود را حفظ کرده و علاوه بر گردشگران، روزانه در نوبت‌های صبح، ظهر و شب پذیرای نمازگزاران و مسلمانان است. امروزه مسجد آبی نه تنها در کشور ترکیه، که در دنیا یکی از خاص‌ترین مساجد قلمداد می‌شود و نامش را می‌توان در لیست زیباترین مساجد از نگاه نشنال جئوگرافیک یا دیگر سایت‌های معتبر دید. گنبدهای آبشاری، تقارن زیبا و طاق‌های پی در پی، مناره‌های آن و کاشی‌های آبی درون مسجد، از هر لحاظ خاص و منحصر به فرد هستند. البته طراحی و معماری این سازه مذهبی به صورت ترکیبی است و با یک بررسی مختصر متوجه خواهید شد که عناصر معماری اسلامی نیز در آن وجود دارد و همچنین از طراحی سازه‌ای بیزانسی مانند ایاصوفیه الهام گرفته شده است.         حیاط مسجد پیش از همه و درست در میانه حیاط، یک آب‌خوری شش ضلعی و مسقف به چشم می‌خورد که از شش ستون مرمرین ساخته شده است. شاید بد نباشد بدانید که این آبخوری قبلا به یک سقف گنبدی با طاقی حکاکی شده مزین بود که البته اخیرا آن را با گنبدی ساده و کوچک‌تر تعویض کرده‌اند و امروزه دیگر آبی ندارد. بایستید و به خود فرصتی دهید تا نگاهی به دور تا دور آن بیندازید. خواهید دید که سراسر حیاط مسجد آبی با رواق‌هایی هم شکل و 26 ستون احاطه شده که بر بالای هر کدام نیز گنبدی قرار دارد. اگر دقت زیادی داشته باشید، متوجه می‌شوید که رواق‌ها و گنبدهای بخش متصل به مسجد و ضلع چهارم، قدری مرتفع‌تر و عریض‌تر هستند. در دو طرف حیاط مسجد نیز شیرهای آب و وضوخانه‌ها دیده می‌شود.          مناره های مسجد آبی نخستین باری که مسجدی با 6 مناره در ترکیه ساخته شد، مسجد سلطان احمد بود. البته این اقدام گریبان سلطان احمد اول را گرفت و باعث شد تا بسیاری او را مورد انتقاد و هجمه خود قرار دهند؛ چرا که تا آن زمان تنها مسجدی که 6 مناره داشت، مسجد الحرام در مکه بود. البته طولی نکشید که سلطان احمد این مشکل را به سادگی حل کرد و فرمان داد تا برای مسجد الحرام یک مناره جدید بسازند!وقتی نگاهی به طرح مستطیلی مسجد سلطان احمد بیاندازیم چهار مناره در چهار گوشه بنا دیده می‌شود و دو مناره دیگر در میان آن‌ها قرار گرفته‌اند. هر یک از مناره‌های اطراف گنبد را که برانداز کنید، سازه‌ای ستونی و مدادی خواهید دید که سه بالکن دارند؛ اما این موضوع درباره مناره‌های انتهای حیاط صدق نمی‌کند و بر روی این دو مناره تنها دو بالکن به چشم می‌خورد. دلیل این موضوع ساده است چرا که موذن مسجد مجبور بود روزی 5 بار از این مناره‌ها بالا و پایین برود و به این ترتیب، کاهش تعداد بالکن‌ها، کار او را آسان‌تر می‌کرد. البته باید بدانید امروزه دیگر برای اذان گفتن، فردی از این پله‌ها استفاده نمی‌کند و در مقابل از یک سیستم صوتی عمومی و باکیفیت استفاده می‌شود که نوای آن را در بخش‌های قدیمی و تاریخی شهر می‌توان شنید.            غرفه پادشاهی اگر به گوشه جنوب شرقی مسجد بروید، می توانید غرفه پادشاهی و مخصوص سلطان احمد را پیدا کنید. از بیرون نیز یک در ورودی برای این بخش تعبیه شده است که با یک سطح شیبدار، ورود سلطان به همراه اسبش را ممکن می کرد. این سطح شیبدار به ایوانی متصل می شود که به تنگه بسفر اشراف دارد و در هر طرف آن یک اتاق قرار دارد.خوب است بدانید که ساخت چنین غرفه ای در معماری عثمانی سابقه نداشته است و این بخش یکی از دیگر بخش های متمایز مسجد آبی است. در این غرفه یک طاق سرپوشیده و دو اتاق استراحت کوچک به چشم می خورد و در طبقه بالای آن، لژ سلطان قرار گرفته که راه دسترسی اش نیز از همین بخش صورت می گیرد. از آن جا که این غرفه را برای امپراتور عثمانی ساخته بودند، طبیعی است که بخشی از نفیس ترین کاشی های مسجد را در همین قست ببینید.       قوانین بازدید از مسجد سلطان احمد مسجدسلطان احمد نیز همانند تمام اماکن مقدس دنیا قوانین و مقررات خاص خودش را دارد و نیاز است پیش از ورود به این مسجد از پوشش مناسب استفاده کنید. پوشش مناسب خانم ها: بازدید از مسجد سلطان احمد مانند مسجدهای ایران نیست که الزامی برای پوشیدن چادر وجود داشته باشد؛ اما نیاز است که حتما موهای خود را بپوشانید و به هنگام ورود به مسجد آبی از روسری و شال استفاده کنید. اگر بلوز و تی شرت شما آستین کوتاه است، لازم است شال خود را به گونه تنظیم کنید که بازوان و دستان شما را هم بپوشاند. در صورتی که همراه خود روسری و شال ندارید، نگران نباشید چرا که در ابتدای ورود به مسجد سلطان احمد، شال به صورت رایگان در اختیار شما گذاشته می شود.  همچنین توجه داشته باشید که با وجود شلوارک و دامن کوتاه هم نمی توانید وارد این مسجد شوید و باید دامن و شلوار شما بلند باشد.  پوشش مناسب آقایان: آقایان نیز لازم است از پوشیدن شلوارک در این مکان مقدس خودداری کنند.      مطالب مرتبط: استانبول کارت چیست؟ برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر به استانبول با شماره 02162714 در تماس باشید.  

۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۴
لاک‌تراشی یا هنر چوب‌تراشی مهارتی ست که استادکاران از طریق ابزارهای مختلف، چوب‌ها را به اشکال مختلف کابردی مانند قاشق، چنگال، پارچ و ... در می‌آوردند و روی آنها را با ابزارهای مختلف تزیین می‌کنند. جالب که بدانید در مازندران به این هنر چوتراشی می‌گویند.

لاک‌تراشی یا هنر چوب‌تراشی مهارتی ست که استادکاران از طریق ابزارهای مختلف، چوب‌ها را به اشکال مختلف کابردی مانند قاشق، چنگال، پارچ و ... در می‌آوردند و روی آنها را با ابزارهای مختلف تزیین می‌کنند. جالب که بدانید در مازندران به این هنر چوتراشی می‌گویند.

صنایع دستی سمنان لاک تراشی لاک‌تراشی یا هنر چوب‌تراشی مهارتی ست که استادکاران سمنان از طریق ابزارهای مختلف، چوب‌ها را به اشکال مختلف کابردی مانند قاشق، چنگال، پارچ و ... در می‌آوردند و روی آنها را با ابزارهای مختلف تزیین می‌کنند. جالب که بدانید در مازندران به این هنر چوتراشی می‌گویند.     چلنگری چلنگری در واقع همان آهنگری در مقیاس سبک و محلی ست که به وسیله آن اشیای سبک‌وزنی همچون میخ‌طویله، میخ سرکج، نیم‌ذرع بزازی، انبر و سیخ و سه‌پایه‌ی آهنی، زنجیر و سیخانک، قلم، سنبه، منقل آهنی، چفت‌و‌ریزه، تملیک، اسکنه، مقار، درفش، جوالدوز و امثال این‌ها ساخته و تولید می‌شود. این حرفه از دیرباز در سمنان رواج داشته و امروزه در حال منسوخ شدن است.      گلیج بافی گلیج یکی از دستبافته‌های سنتی و کمتر شناخته شده ایران است که شباهت زیادی به گلیم دارد و با دستگاهی شبیه به دستگاه پارچه‌بافی، تولید می‌شود. این دستبافته که جنس تار آن از پنبه و پود آن از پشم است برای تولید پوشاک مردانه و زیرانداز به کار می‌رود. بافت گلیج بیشتر در قسمت شمالی استان سمنان به ویژه در روستاهای اروست، فولادمحله، رضاآباد و چاشم و در میان زنان رواج دارد.     نمدمالی تولید نمد یکی از کارهای قدیمی است که هنرمندان زیادی در سراسر کشور به آن مشغول هستند. در این میان استان سمنان نیز یکی از پیشکسوتان این حرفه به شمار می‌رود و از نظر کیفیت و میزان تولید جایگاه قابل قبولی دارد. برای تهیه نمد نیازی به بافتن نیست بلکه ایجاد فشار و رطوبت و حرارت، موجب درهم‌رفتن الیاف پشمی و در نهایت تولید نمد می‌شوند. نمد به صورت کلاه، زیراندازه و … در شهرهای سمنان، شاهرود و دامغان به وفور دیده می‌شود.         چهل تکه دوزی هنر چهل تکه‌دوزی در بسیاری از نقاط ایران رواج دارد و نام آن از شهری به شهر دیگر متفاوت است. خاتمی‌دوزی، لندره‌دوزی و تکه‌دوزی نام‌های دیگر این هنر هستند. این نوع دوخت قدمت بسیاری دارد و آنگونه که از اسناد و مدارک برمی‌آید، می‌توان دوران سلجوقی را سرآغازی برای این هنر دانست. هنرمند با استفاده از سوزن و نخ، تکه‌های کوچک پارچه را به یکدیگر متصل می‌کند تا اثر هنرمندانه‌ای به دست آید.     خرمهره خرمهره یا به زبان سمنانی (کَئوکه) همان مهره‌های رنگارنگ کوچک و بزرگی است که معمولا برای دفع بلا به دام و یا کودکان آویزان می‌کنند که البته در گذشته بسیار رواج داشته است. مهره‌ها معمولا از جنس سنگ‌های رودخانه‌ای هستند که با ترکیب موادی مثل کوارتز و کلرید ساخته می‌شوند و معمول‌ترین نوع آن آبی رنگ است.     قالیبافی قالیبافی یکی از مهم‌ترین هنرهای دستی استان سمنان است و قالی‌های تولید شده توسط این استان غالبا دارای طرح‌های خشتی، شکارگاه، لچک ترنج، گلدانی و گل و مرغ هستند. زمینه قالی‌های سمنان نیز اغلب به رنگ لاکی و سرمه‌ای بافته می‌شود و شهرستان‌های میامی، مهدیشهر، سرخه و شاهرود به عنوان مراکز مهم تولید قالی و قالیچه در استان سمنان شناخته می‌شوند.      مطالب مرتبط: جنگل ابر شاهرود برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.  

۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۴
آبشار زیبای کلوگان یکی از جاذبه های طبیعی و زیبای استان تهران بوده که در محدوده روستای کلوگان، شهرستان شمیرانات قرار گرفته است. ارتفاع آبشار از سطح زمین حدود 30 الی 40 متر بوده که به شکل یک آبشار دو طبقه در آمده است.

آبشار زیبای کلوگان یکی از جاذبه های طبیعی و زیبای استان تهران بوده که در محدوده روستای کلوگان، شهرستان شمیرانات قرار گرفته است. ارتفاع آبشار از سطح زمین حدود 30 الی 40 متر بوده که به شکل یک آبشار دو طبقه در آمده است.

همه چیز درباره آبشار کلوگان تهران آبشار زیبای کلوگان یکی از جاذبه های طبیعی و زیبای استان تهران بوده که در محدوده روستای کلوگان، شهرستان شمیرانات قرار گرفته است. ارتفاع آبشار از سطح زمین حدود 30 الی 40 متر بوده که به شکل یک آبشار دو طبقه در آمده است. وسط آبشار یک سکو قرار دارد هم چنین در پایین آبشار نیز حوضچه کوچکی ایجاد شده که مکان مناسبی برای آب تنی و آب بازی است. آبشار در انتهای یک دره بسیار زیبا در مسیر روستای کلوگان به امامه قرار دارد که برای دیدن آن باید از روستای کلوگان گذر کنید و به دشت زیبای کلوگان برسید؛ دشتی زیبا که در فصل بهار مملو از شکوفه های زیبای میوه می شود و در تابستان حسابی داغ و سوزان است. پس از گذر از دشت به دره زیبایی خواهید رسید که پر از آبشارهای کوچک فصلی و رودخانه ای ست که از روستا تا این جا با شما آمده اند.         تفریحات در مسیر آبشار کلوگان  1- پیاده روی از روستا به سمت دره کلوگان: قبل از شروع هر چیز باید به شما بگوییم که روستای کلوگان کوچه های تنگ و باریکی دارد که در روزهای تعطیل حسابی شلوغ می شوند، مردم روستا نیز به خاطر کم شدن تجمع ماشین  اجازه ورود ماشین به روستا را نمی دهند، بنابراین برای آن که راحت باشید ماشین تان را در اولین جای ممکن پارک کنید و پیاده به راه خود ادامه دهید. ورودی روستا با یک سراشیبی به نسبت تند شروع می شود، سراشیبی را به سمت پایین بروید تا به مسجد روستا برسید که در آن امکاناتی نظیر سرویس بهداشتی وجود دارد. در کنار مسجد پلی هست که از روی رودخانه روستا می گذرد که باید مسیرتان را از همین جا ادامه دهید. رودخانه روستا از شاخه های فرعی رودخانه جاجرود بوده که از میان روستا گذشته و صفا و حال خوشی به آن داده است. در حاشیه رودخانه مسیر پاکوب برای رسیدن به دره کلوگان وجود دارد که با ادامه دادن آن آرام آرام از بافت مسکونی و کوچه باغ های روستا فاصله می گیرید.         2- گذر از دره و کمپ در دشت کلوگان: حال که کمی خسته شده اید مزدتان را با دیدن این دره زیبا خواهید گرفت؛ دره ای در پای کوه ورجین که در میان دیواره هایش درختان کوچک و بزرگ روییده اند. اگر در فصل بهار و به خصوص ماه اردیبهشت به این جا بیایید شکوفه های سفید رنگ گیلاس را خواهید دید که حال و هوایی بسیار متفاوت به فضای این دره می بخشند. هر چه جلوتر می روید این دره بیشتر زیبایی هایش را به رخ خواهد کشید، از گل های کوهی رنگارنگ گرفته تا آبشار های فصلی ریز و درشت که از دیواره های دره پایین می آیند و زمین کف دره را سیراب می کنند. دره کلوگان در ابتدای مسیر کمی تنگ است اما هر چه که به سمت جلو (به سمت آبشار) حرکت کنید باز تر شده و بیشتر شبیه یک دشت بزرگ می شود که می توانید در سمت چپ آن و در کنار رودخانه چادر زده و کمپ کنید؛ دشتی زیبا که با اسب های در حال چرا مزین شده است         3- آبشار کلوگان: پس از پیمودن مسیری 2 ساعته از دشت به آبشار زیبایی خواهید رسید که بدون شک به خاطر آب خنکش حسابی خستگی راه را از تن تان به در خواهد کرد. آبشاری 30 تا 40 متری که در قسمت پایین اش دارای حوضچه ای کوچک است و در قسمت وسط سکویی دارد که می توانید از کناره های آبشار بالا رفته و روی سکو بروید. در این جا شما کاملا زیر آبشار هستید و حسابی خیس می شوید. اگر دنبال کمی هیجان بیشتر هستید و خواستید بالای آبشار بروید باید کمی قبل از آبشار از سمت راست دره مسیر پاکوب را بالا رفته و خود را به آن جا برسانید که هم مکان مناسبی برای پیک نیک است و هم چشمه کوچکی از آب آشامیدنی دارد. پایین آبشار جایی برای  پیک نیک و یا اتراق وجود ندارد پس بهتر است قیدش را بزنید.       4- کوهنوردی:  مسیر رسیدن به آبشار کلوگان از جمله راه های مورد علاقه کوهنوردان برای صعود به قله هایی نظیر کلوگان (1) (اورجین) ، مهرچال، همهن و... است. البته کوهنوردان برای پیمودن این مسیر قبل از آن که به آبشار برسند از ارتفاعات سمت راست دره بالا رفته و خود را به بالای آبشار می رسانند؛ اما این مسیر پاکوب مشخصی ندارد بنابراین حتما باید یک بلد یا راهنما همراه تان باشد. پس از آن که یک ساعت در این منطقه پیمایش کردید در سمت راست تان قله کلوگان را مشاهده خواهید کرد و سپس در ادامه مسیر، در سمت چپ تان (شرق) دورنمایی از قله های همهن، مهرچال، آتشکوه و ساکا و در غرب، قله توچال را خواهید دید که همگی آن ها در بیشتر مواقع سال پوشیده از برف هستند.         فصل سفر  از آن جایی که این منطقه در ارتفاعات استان تهران قرار گرفته به طبع سرد و ییلاقی است، پس در بهار و تابستان می تواند یکی از بهترین مقاصد تهرانی ها و شهرهای اطراف باشد. در پاییز می توانید از مناظر زیبای خزان در این منطقه نهایت استفاده را بکنید هر چند که هوا سرد است و حتما باید لباس گرم به همراه داشته باشید. در زمستان نیز معمولا این منطقه پوشیده از برف می شود و مکان مناسبی برای برف بازی، کوه نوردی در برف و ... می شودکه مستلزم استفاده از وسیله نقلیه خوب و تجهیزات مناسب است.       مطالب مرتبط: شهریار:نگین سرسبز تهران برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.    

۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۴
سانتورینی جزیره‌ای در دریای اژه در کشور یونان است که حدود ۲۰۰ کیلومتری جنوب شرقی یونان قرار گرفته است. این جزیره ۷۴ کیلومتر مربع مساحت دارد و در فاصله ۱۲۷ مایلی دریایی از بندر پیرائوس واقع شده و جمعیتی ۱۵ هزار نفری را در خود جای داده است. 

سانتورینی جزیره‌ای در دریای اژه در کشور یونان است که حدود ۲۰۰ کیلومتری جنوب شرقی یونان قرار گرفته است. این جزیره ۷۴ کیلومتر مربع مساحت دارد و در فاصله ۱۲۷ مایلی دریایی از بندر پیرائوس واقع شده و جمعیتی ۱۵ هزار نفری را در خود جای داده است. 

معرفی جزیره توریستی سانتورینی سانتورینی جزیره‌ای در دریای اژه در کشور یونان است که حدود ۲۰۰ کیلومتری جنوب شرقی یونان قرار گرفته است. این جزیره ۷۴ کیلومتر مربع مساحت دارد و در فاصله ۱۲۷ مایلی دریایی از بندر پیرائوس واقع شده و جمعیتی ۱۵ هزار نفری را در خود جای داده است. یونان دارای تاریخی بسیار طولانی و درخشان در جهان است. این کشور به عنوان مهد تمدن مغرب زمین و زادبوم دموکراسی، فلسفه غرب، بازی‌های المپیک، علوم سیاسی و نمایشنامه‌نویسی در تاریخ شناخته می‌شود.          معماری این جزیره بسیار منحصر به‌ فرد است. بخشی از این جزیره را خانه‌های رنگی و بخش دیگری را خانه‌های سفید با سقف‌های آبی تشکیل داده‌ که تجلی رنگ‌های این خانه‌ها در دریای اژه بسیار چشم‌نواز است. سانتورینی نیم‌دایره‌ای شکل است که در نتیجه انفجار آتشفشان به وجود آمده است. این جزیره مشخصه‌های آتشفشانی همانند سنگ‌ها و دالان‌های عبوری را که بقایای انفجار آتشفشان بوده را همچنان حفظ کرده است. ز آنجایی که یونانیان طی قرن‌ها روستاهایی بر لبه‌های تیز آتشفشان‌های بلند سانتورینی بنا می‌کردند، باعث شد فضایی با نماهایی نفس‌گیر از تخته سنگ‌های صاف و خلیجی آبی زیبایی منحصر به‌ فردی به این منطقه داده شود و بازدیدکنندگان را شیفته خود کند.       در همان نگاه اولیه به این جزیره می‌توان متوجه شد که چرا به سانتورینی، جزیره سفید یونان می‌گویند. سانتورینی را می‌توان تکه‌ای از بهشت دانست که از آسمان به زمین افتاده و از دور شبیه به تکه ای ابر است. قدم‌زدن در کوچه‌های سفید رنگ و تماشای خانه‌هایی که در، پنجره و سقف‌های آبی آن‌ها هارمونی زیبایی را با منظره دریا و آسمان به وجود آورده و سالانه گردشگران بسیاری را به واسطه چشم‌انداز خیره‌کننده، غروب‌های عاشقانه و سواحل شنی آتشفشانی شگفت‌انگیز به خود جذب می‌کند. مرکز سانتورینی شهر تیرا یا فیرا است. ۱۳ روستا در این جزیره وجود دارد که اکثر آن‌ها سبک سنتی زندگی و حمل‌ونقل خود را حفظ کرده‌اند.           در قسمت شمالی سانتورینی دهکده‌ای خوش‌منظره با خانه‌های سفید خیره‌کننده وجود دارد که برخی از آن‌ها به بوتیک‌ هتل‌هایی مجلل با استخرهای بی‌کران و نمایی دیدنی تبدیل شده‌اند. ((اویا)) نیز منطقه‌ای گردشگری است که بیشتر ثروتمندان در آن حضور می‌یابند. این دهکده عمدتا به منظره‌ شگفت‌انگیز غروبش مشهور است و گفته می‌شود زیباترین منظره غروب خورشید در جهان مخصوص این منطقه است. البته به غیر از خانه‌های زیبا و مناظر طبیعی جزیره سانتورینی جاذبه‌های تاریخی دیگری نیز دارد. سایت باستان‌شناسی سانتورینی که پس از سال‌ها از زیر خاکستر بیرون آمده، این روزها میزبان گردشگران زیادی است. یکی از برجسته‌ترین کاوش‌های باستان‌شناسی در جزایر دریای اژه آکروتینی است که از سال ۱۹۶۷ میلادی به راه افتاده است.     کلیسای جامع ارتدکس از دیگر جاذبه‌های دیدنی سانتورینی به شمار می‌رود که در سال ۱۸۲۷ ساخته شده است. البته پس از زلزله‌ سال ۱۹۵۶ این کلیسا دوباره بنا شد. طاق‌ها، گنبد و مناره‌ زیبای کلیسا نمایی خیره‌کننده‌ای به کلیسا بخشیده است. این کلیسا با قرار گرفتن بر بلندی صخره‌ها نمایی دیدنی از شهر را به علاقه‌مندان ارایه می کند.     مطالب مرتبط:  برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در  تماس باشید.

۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۴
غذاهای سنتی شیراز؛ معرفی معروف‌ترین غذاهای شیرازی

غذاهای سنتی شیراز؛ معرفی معروف‌ترین غذاهای شیرازی

غذاهای سنتی شیراز؛ طعمی از فرهنگ و تاریخ فارس غذاهای سنتی شیراز بخشی از فرهنگ و سبک زندگی مردم این شهر هستند و تنوع آن‌ها باعث شده گردشگران در کنار بازدید از جاذبه‌های تاریخی و فرهنگی، تجربه‌ای متفاوت از آشپزی محلی داشته باشند. در آشپزی شیرازی استفاده از سبزی‌های معطر، برنج، گوشت، حبوبات و ترکیب طعم‌های شیرین و ملس بسیار رایج است و همین ویژگی‌ها به غذاهای محلی این شهر طعمی خاص و متفاوت می‌دهد. برخی از غذاهای شیرازی مانند کلم‌پلو شهرتی فراتر از استان فارس پیدا کرده‌اند و امروزه در بسیاری از شهرهای ایران طبخ می‌شوند. در کنار آن، غذاهایی مانند قنبرپلو، دوپیازه آلو، آش سبزی و کوفته هلو نیز از خوراکی‌های محبوب و اصیل شیراز هستند. البته فرهنگ غذایی این شهر فقط به غذاهای اصلی محدود نمی‌شود و خوراکی‌هایی مانند فالوده شیرازی و مسقطی نیز جایگاه ویژه‌ای در میان گردشگران و مردم محلی دارند. اگر قصد سفر به شیراز را دارید، امتحان کردن غذاهای محلی یکی از تجربه‌هایی است که می‌تواند سفر شما را کامل‌تر کند. در ادامه با معروف‌ترین غذاهای سنتی شیراز آشنا می‌شویم. 1-کلم‌پلو شیرازی؛ معروف‌ترین غذای سنتی شیراز وقتی صحبت از غذاهای سنتی شیراز به میان می‌آید، کلم‌پلو بدون شک یکی از اولین غذاهایی است که نامش به ذهن می‌رسد. این غذای اصیل شیرازی ترکیبی خوش‌عطر از برنج، کلم، سبزی‌های معطر و کوفته‌های کوچک گوشت است و به دلیل طعم متفاوت و عطر سبزی‌های تازه، جایگاه ویژه‌ای در آشپزی محلی شیراز دارد. کلم‌پلو شیرازی معمولاً با کلم قمری، برنج، گوشت چرخ‌کرده و سبزی‌های معطر مانند تره، ریحان، شوید و ترخون تهیه می‌شود. برای آماده‌سازی، کلم خردشده را با سبزی‌ها و ادویه تفت می‌دهند و سپس همراه با برنج دم می‌کنند. کوفته‌های کوچک گوشت نیز جداگانه آماده شده و در زمان دم کشیدن به غذا اضافه می‌شوند. ترکیب این مواد در نهایت غذایی خوش‌رنگ و معطر به وجود می‌آورد که طعم آن با بسیاری از غذاهای برنجی ایرانی متفاوت است. یکی از جذابیت‌های کلم‌پلو این است که عطر سبزی‌های تازه در کنار کلم و گوشت، طعمی کاملاً متمایز ایجاد می‌کند. این غذا معمولاً به‌صورت گرم و همراه با ماست، سالاد شیرازی یا سبزی خوردن سرو می‌شود و می‌تواند یکی از بهترین انتخاب‌ها برای گردشگرانی باشد که می‌خواهند در سفر به شیراز یک غذای کاملاً محلی را امتحان کنند. اگر به شیراز سفر کردید، پیشنهاد می‌کنیم کلم‌پلو را در یکی از رستوران‌های سنتی و معتبر شهر امتحان کنید. تجربه این غذای اصیل در فضای سنتی شیراز می‌تواند بخشی خوشمزه و به‌یادماندنی از سفر شما باشد. کجا کلم‌پلو شیرازی بخوریم؟ اگر در سفر به شیراز می‌خواهید کلم‌ پلوی اصیل شیرازی را امتحان کنید، رستوران خانه سنتی پرهامی و رستوران صوفی از گزینه‌هایی هستند که می‌توانید در نظر بگیرید. رستوران خانه سنتی پرهامی (Parhami Traditional restaurant)در بافت تاریخی شیراز و روبه‌روی مسجد نصیرالملک قرار دارد و فضای سنتی آن، تجربه غذا خوردن را برای گردشگران جذاب‌تر می‌کند. رستوران صوفی(Soofi Restaurant) نیز در محدوده بلوار ستارخان شیراز قرار دارد و در کنار غذاهای ایرانی، کلم‌پلو شیرازی نیز در فهرست غذاهای آن معرفی شده است. ***پیشنهاد می‌کنیم پیش از مراجعه، از باز بودن رستوران و موجود بودن کلم‌پلو در منوی همان روز مطمئن شوید.   2-آش سبزی شیرازی؛ غذای سنتی و محبوب شیراز آش سبزی شیرازی یکی از غذاهای سنتی و محبوب این شهر است که به‌خصوص در وعده صبحانه و روزهای سرد سال طرفداران زیادی دارد. این آش برخلاف بسیاری از آش‌های ایرانی، با ترکیبی از سبزی‌های معطر، حبوبات و گوشت تهیه می‌شود و پخت طولانی آن باعث می‌شود طعم مواد به‌خوبی با یکدیگر ترکیب شوند. برای تهیه آش سبزی شیرازی معمولاً از سبزی آش، نخود، لوبیا، عدس، برنج و گوشت استفاده می‌شود. سبزی‌های معطر نقش مهمی در عطر و طعم این آش دارند و پخت آرام و طولانی، بافتی غلیظ و جاافتاده به آن می‌دهد. در بعضی دستورهای محلی نیز ترکیبات و نسبت مواد با توجه به سلیقه خانواده یا روش پخت تغییر می‌کند. آش سبزی در شیراز فقط یک غذای معمولی نیست و در فرهنگ غذایی مردم این شهر جایگاه خاصی دارد. بسیاری از شیرازی‌ها این آش را به‌عنوان یک صبحانه سنتی و مقوی می‌شناسند و برخی آش‌فروشی‌های قدیمی شهر نیز از مکان‌های محبوب برای امتحان کردن آن هستند. اگر در سفر به شیراز به دنبال تجربه یک غذای محلی متفاوت هستید، آش سبزی می‌تواند انتخاب خوبی باشد. بهتر است آن را در آش‌فروشی‌های قدیمی و شناخته‌شده شهر امتحان کنید تا طعم سنتی و اصیل آن را بیشتر تجربه کنید. آش سبزی شیرازی را کجا امتحان کنیم؟ برای چشیدن این غذای محلی، آش‌فروشی برق و آش شمس از گزینه‌های شناخته‌شده شیراز هستند. بهتر است پیش از مراجعه، از فعالیت مجموعه و موجود بودن آش سبزی مطمئن شوید.   3-قنبرپلو شیرازی؛ پلوی ملس و خوش‌عطر شیراز قنبرپلو شیرازی با ترکیب گوشت قلقلی، کشمش، گردو و رب انار، طعمی ملس و متفاوت دارد. این غذا برای کسانی که ترکیب مزه‌های شیرین و ترش را دوست دارند، انتخاب جذابی است و یکی از پلوهای شناخته‌شده در آشپزی شیراز به شمار می‌رود. برای تهیه قنبرپلو از برنج، گوشت چرخ‌کرده، کشمش، گردو، پیاز، رب انار و ادویه استفاده می‌شود. گوشت‌ها به شکل قلقلی آماده شده و همراه با کشمش، گردو و رب انار تفت داده می‌شوند و سپس میان برنج قرار می‌گیرند تا با زعفران دم بکشند. در بعضی دستورها نیز برای شیرین‌تر شدن غذا از شیره انگور استفاده می‌شود. ترکیب کشمش و رب انار، مزه اصلی قنبرپلو را شکل می‌دهد و گردو نیز بافت و عطر خاصی به آن اضافه می‌کند. این غذا معمولاً همراه با سالاد شیرازی، ماست یا سبزی خوردن سرو می‌شود. قنبرپلو شیرازی را کجا امتحان کنیم؟ برای چشیدن غذاهای سنتی شیراز می‌توانید رستوران شرزه در نزدیکی بازار وکیل یا خانه سنتی پرهامی در بافت تاریخی شهر را در نظر بگیرید. از آنجا که قنبرپلو ممکن است همیشه در منوی رستوران‌ها نباشد، بهتر است قبل از مراجعه درباره موجود بودن آن سؤال کنید.   4-دوپیازه آلو شیرازی؛ غذای ساده و خوش‌طعم دوپیازه آلو شیرازی با وجود اسمش، در بیشتر دستورهای سنتی با سیب‌زمینی تهیه می‌شود و یکی از غذاهای ساده و اقتصادی شیراز است. ترکیب سیب‌زمینی، پیاز، گوجه‌فرنگی و ادویه، غذایی خوش‌عطر و سیرکننده به وجود می‌آورد که معمولاً با نان سرو می‌شود. برای تهیه آن، سیب‌زمینی‌های پخته یا آبپز را خرد کرده و همراه با پیاز فراوان و گوجه‌فرنگی تفت می‌دهند. کمی زردچوبه و فلفل نیز طعم آن را کامل می‌کند. سادگی مواد اولیه باعث شده دوپیازه آلو همچنان در خانه‌های شیرازی طرفداران زیادی داشته باشد. دوپیازه آلو را کجا امتحان کنیم؟ برای امتحان کردن این غذای محلی، رستوران‌های سنتی اطراف بازار وکیل و بافت تاریخی شیراز گزینه مناسبی هستند. بهتر است هنگام مراجعه، درباره موجود بودن دوپیازه آلو در منوی همان روز سؤال کنید.   5-شکرپلو شیرازی؛ پلوی شیرین و معطر شکرپلو شیرازی یکی از غذاهای متفاوت سفره شیرازی است که با برنج، شکر، زعفران، خلال بادام و پسته تهیه می‌شود. عطر گلاب و زعفران در کنار شیرینی ملایم برنج، طعمی خاص به این غذا می‌دهد. شکرپلو معمولاً در کنار غذاهایی مانند قیمه سرو می‌شود و ترکیب شیرین آن در کنار خورش، مزه متعادلی ایجاد می‌کند. ظاهر طلایی و خلال‌های رنگارنگ روی برنج نیز باعث شده این غذا برای مهمانی‌ها و مراسم انتخاب محبوبی باشد. شکرپلو را کجا امتحان کنیم؟ رستوران‌های سنتی شیراز، به‌ویژه مجموعه‌هایی که غذاهای محلی فارس را در منوی خود دارند، بهترین گزینه برای امتحان کردن شکرپلو هستند. قبل از سفارش بهتر است از موجود بودن آن مطمئن شوید، چون این غذا در همه رستوران‌ها به‌صورت روزانه سرو نمی‌شود. 6-کوفته هلو شیرازی؛ غذایی با نامی متفاوت کوفته هلو شیرازی از غذاهای جالب آشپزی این شهر است و نام آن بیشتر از ظاهر و اندازه کوفته‌ها گرفته شده، نه از استفاده از میوه هلو در آن. این کوفته‌ها معمولاً با گوشت، آرد نخودچی، پیاز و سبزی‌های معطر آماده می‌شوند و داخل سس مخصوص قرار می‌گیرند. کوفته‌ها پس از شکل گرفتن در سس گوجه‌فرنگی و پیاز پخته می‌شوند و طعم ادویه و سبزی‌های معطر به خورد آن‌ها می‌رود. این غذا معمولاً با نان سرو می‌شود و بافت نرم و سس خوش‌طعمش، آن را از کوفته‌های معمول ایرانی متفاوت می‌کند. کوفته هلو را کجا امتحان کنیم؟ برای پیدا کردن کوفته هلو بهتر است سراغ رستوران‌های سنتی و غذاهای محلی شیراز بروید؛ چون این غذا در منوی همه رستوران‌ها وجود ندارد. پرسیدن درباره غذای روز قبل از سفارش، انتخاب مطمئن‌تری است. 7-هویج‌پلو شیرازی؛ ترکیب شیرین و خوش‌رنگ هویج‌پلو یکی دیگر از پلوهای خوش‌رنگ شیراز است که با برنج، هویج، زعفران و معمولاً گوشت یا مرغ تهیه می‌شود. هویج خلال‌شده همراه با شکر یا شیره، طعمی شیرین و ملایم ایجاد می‌کند و زعفران نیز عطر و رنگ غذا را کامل می‌کند. این پلو معمولاً برای مهمانی‌ها و دورهمی‌های خانوادگی آماده می‌شود و می‌توان آن را با گوشت قلقلی یا مرغ سرو کرد. خلال بادام و پسته نیز در بعضی دستورها برای تزئین و ایجاد بافت بیشتر به کار می‌رود. هویج‌پلو را کجا امتحان کنیم؟ برای چشیدن هویج‌پلو می‌توانید رستوران‌های ایرانی و سنتی شیراز را انتخاب کنید. اگر نسخه محلی آن را می‌خواهید، بهتر است هنگام سفارش درباره شیرازی بودن دستور پخت سؤال کنید. 8-یخنی نخود شیرازی؛ غذایی ساده و مقوی یخنی نخود از غذاهای قدیمی شیراز است که با نخود، گوشت، سیب‌زمینی، پیاز و ادویه تهیه می‌شود. این غذا شباهت زیادی به آبگوشت دارد، اما در شیوه سرو و ترکیب مواد، تفاوت‌هایی با آبگوشت‌های رایج ایرانی دارد. نخود و گوشت به‌آرامی پخته می‌شوند تا عصاره مواد کاملاً با یکدیگر ترکیب شود. یخنی نخود معمولاً با نان خورده می‌شود و می‌تواند گزینه‌ای مناسب برای کسانی باشد که به غذاهای سنتی و ساده علاقه دارند. یخنی نخود را کجا امتحان کنیم؟ برای تجربه این غذای قدیمی، رستوران‌ها و غذاخوری‌های سنتی در بافت قدیم شیراز انتخاب مناسب‌تری هستند. چون یخنی نخود بیشتر حال‌وهوای غذای خانگی دارد، ممکن است در منوی رستوران‌های مدرن پیدا نشود. 9-قورمه‌به شیرازی؛ ترکیب متفاوت به و گوشت قورمه‌به غذایی متفاوت با پایه گوشت و میوه به است که طعم شیرین و ملس آن، ویژگی اصلی غذا محسوب می‌شود. در تهیه آن معمولاً گوشت، به، لپه، پیاز و ادویه به کار می‌رود و بعضی دستورها با اضافه کردن زعفران یا شکر، طعم ملایم‌تری پیدا می‌کنند. به هنگام پخت نرم می‌شود و عطر خاصی به خورش می‌دهد. قورمه‌به معمولاً با برنج سرو می‌شود و برای کسانی که خورش‌های ملس را دوست دارند، می‌تواند تجربه‌ای متفاوت باشد. قورمه‌به را کجا امتحان کنیم؟ برای پیدا کردن قورمه‌به بهتر است به سراغ رستوران‌های سنتی با منوی غذاهای محلی فارس بروید. این غذا مانند بعضی خورش‌های معروف ایرانی در تمام رستوران‌ها سرو نمی‌شود، بنابراین پرسیدن درباره منوی روز پیش از سفارش، انتخاب بهتری است.   بهترین رستوران‌ها برای چشیدن غذاهای شیرازی برای امتحان کردن غذاهای محلی، رستوران‌های سنتی و قدیمی شیراز انتخاب جذاب‌تری هستند. رستوران شرزه نزدیک بازار وکیل قرار دارد و می‌توانید بعد از گشت‌وگذار در این محدوده، یک غذای ایرانی یا محلی سفارش دهید. خانه سنتی پرهامی هم در بافت قدیمی شهر قرار گرفته و فضای آن حال‌وهوای خانه‌های سنتی شیراز را دارد. البته برای غذاهایی مثل قنبرپلو، کوفته هلو یا قورمه‌به بهتر است قبل از رفتن درباره منوی همان روز سؤال کنید؛ چون این غذاها همیشه در همه رستوران‌ها پیدا نمی‌شوند. برای صبحانه، ناهار و شام در شیراز چه غذایی بخوریم؟ اگر دوست دارید صبح را با یک غذای محلی شروع کنید، آش سبزی انتخاب جالبی است؛ به‌خصوص اگر به آش‌های غلیظ و مقوی علاقه داشته باشید. برای ناهار، کلم‌پلو و قنبرپلو انتخاب‌های خوبی هستند. اگر غذای ساده‌تری می‌خواهید، دوپیازه آلو را هم می‌توانید امتحان کنید که معمولاً با نان سرو می‌شود. غذاهای شیرازی را با چه چیزی سرو کنیم؟ سالاد شیرازی تقریباً کنار بیشتر غذاهای سنتی انتخاب مناسبی است. ماست، سبزی خوردن و ترشی هم از مخلفاتی هستند که معمولاً در کنار غذاهای ایرانی سرو می‌شوند. در مورد غذاهای ملس مثل قنبرپلو، سالاد شیرازی یا یک نوشیدنی خنک می‌تواند طعم غذا را متعادل‌تر کند. قبل از سفارش غذای محلی در شیراز به چه نکاتی توجه کنیم؟ همه غذاهای محلی را نمی‌توان در هر رستورانی پیدا کرد. کلم‌پلو و آش سبزی معمولاً دسترس‌پذیرتر هستند، اما برای غذاهایی مانند قنبرپلو، شکرپلو یا کوفته هلو ممکن است لازم باشد منوی چند رستوران را بررسی کنید. اگر طعم شیرین یا ملس را دوست ندارید، بهتر است قبل از سفارش درباره مزه غذا سؤال کنید. این کار به‌خصوص برای غذاهایی که با کشمش، شیره یا رب انار تهیه می‌شوند، کمک می‌کند انتخاب مناسب‌تری داشته باشید. سوالات متداول درباره غذاهای شیرازی 1-معروف‌ترین غذای شیراز چیست؟ کلم‌پلو یکی از معروف‌ترین غذاهای شیراز است، اما آش سبزی، قنبرپلو و شکرپلو هم در میان غذاهای محلی این شهر شناخته‌شده هستند. 2-برای اولین بار در شیراز چه غذایی بخوریم؟ اگر بخواهید فقط یک غذا را انتخاب کنید، کلم‌پلو گزینه خوبی است. برای تجربه طعمی متفاوت‌تر، قنبرپلو را امتحان کنید. 3-غذای سنتی شیراز برای صبحانه چیست؟ آش سبزی یکی از غذاهای سنتی است که در شیراز به‌عنوان صبحانه هم خورده می‌شود و در بعضی آش‌فروشی‌های قدیمی شهر می‌توان آن را پیدا کرد. 4-آیا غذاهای شیرازی تند هستند؟ معمولاً نه. بیشتر غذاهای محلی شیراز طعمی ملایم، ملس یا معطر دارند و تندی زیادی در آن‌ها دیده نمی‌شود. 5-در سفر به شیراز چه غذاهایی را حتماً امتحان کنیم؟ اگر فرصت محدودی دارید، کلم‌پلو، آش سبزی، قنبرپلو و دوپیازه آلو را در اولویت قرار دهید. این چهار غذا طعم‌های متفاوتی دارند و شروع خوبی برای آشنایی با آشپزی شیراز هستند. جمع‌بندی شیراز را نمی‌شود فقط با حافظیه، سعدیه و باغ‌هایش شناخت؛ بخشی از حال‌وهوای این شهر را باید سر سفره تجربه کرد. کلم‌پلو، آش سبزی، قنبرپلو، دوپیازه آلو و دیگر غذاهای محلی هر کدام داستان و طعم خاص خودشان را دارند. اگر قصد سفر به شیراز را دارید، کمی از برنامه‌تان را به امتحان کردن غذاهای محلی اختصاص دهید. انتخاب یک رستوران سنتی و سفارش غذایی که قبلاً امتحان نکرده‌اید، می‌تواند یکی از خاطره‌های خوش سفر باشد. برای برنامه‌ریزی سفر، تهیه بلیط ، رزرو هتل و استفاده از خدمات گردشگری نیز می‌توانید از خدمات منشور صلح پارسیان استفاده کنید و بخش‌های مختلف سفر خود را راحت‌تر هماهنگ کنید.   مطالب مرتبط:  غذاهای خیابانی تایلند؛ راهنمای کامل معروف‌ترین استریت فودهای تایلند سوغات خوراکی شیراز برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر به شیراز با شماره 02162714 در تماس باشید.  

۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۴

محبوب ترین مقالات