منشور صلح پارسیان

موزه شهرداری تبریز | نخستین و تنها موزه تاریخ شهرداری‌های ایران موزه شهرداری تبریز، یکی از جاذبه‌های شهر است که در داخل کاخ شهرداری تبریز قرار دارد. تاریخ ساخت کاخ شهرداری به سال‌های 1314 تا 1318 برمی‌گردد و مدت‌ها به عنوان دفتر اصلی شهر تبریز مورد استفاده قرار می‌گرفت. تا اینکه در سال 1386 به مناسبت بزرگداشت یکصدمین سالگرد تاسیس اولین انجمن شهر و بلدیه ایران در تبریز، موزه شهرداری تبریز در این عمارت آغاز به کار کرد و لقب نخستین و تنها موزه‌ تاریخ شهرداری‌های ایران را به خود اختصاص داد. جالب که بدانید علاوه بر این، شورای اسلامی تبریز هم در بخشی از این ساختمان مستقر است.   وقتی به داخل موزه می‌روید آثاری از اولین شهرداری تبریز، اشیاء و اسناد ارزشمندی که نشان فرهنگ و هنر مردم تبریز است را خواهید دید. بخشی از این موزه در زیرزمین و بخش‌های دیگر در طبقات اول و دوم قرار دارند و تالارهای مختلفی چون تالار دوربین‌های قدیمی، تالار دفاع مقدس، چاپ و نشر، فرش، هنرهای معاصر، خط و خوشنویسی، تالار حکمت و چندین تالار دیگر را در خود جای داده است.   موزه شهرداری تبریز که پس از کشور چین، در ردیف اولین موزه‌ شهرداری‌های جهان نیز قرار دارد در تاریخ ۲۹ تیر ۱۳۷۷ با شماره‌ ثبت ۲۰۵۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید.    کاخ شهرداری تبریز یکی از بناهای زیبا، مستحکم و دیدنی شهر تبریز کاخ شهرداری‌ست که به دستور رضا شاه پهلوی در محل گورستان متروک و مخروبه‌ کوی نوبر از سال 1314 تا 1318 و با نظارت مهندسان آلمانی ساخته شد. این کاخ از ابتدای احداث تاکنون، به عنوان ساختمان شهرداری شهر تبریز مورد استفاده قرار گرفته است. کاخ شهرداری دارای یک برج ساعت چهار صفحه‌ای‌ به ‌ارتفاع 31 متر است که با طنین موزون زنگ‌هایش، هر 15 دقیقه یک‌بار، گذشت زمان را به مردم یادآوری می‌کند. این بنا در مرکزی‌ترین نقطه شهر قرار دارد و ساعت آن مشابه ساعت برج بیگ بن لندن است که نظیر آن‌ها در دنیا وجود ندارد. نمای بیرونی، داخلی، حیاط و باغچه، از جذابیت‌های این عمارت است که شما را در حس نوستالژیک و دلنشین خود، غرق می‌کند. نمای خارجی این بنا از سنگ تراشیده شده و نقشه ساختمان آن شبیه به طرح یک عقاب درحال پرواز است که با نمونه ساختمان‌های کشور آلمان، قبل از جنگ جهانی دوم تطابق دارد. در قسمت جنوبی این کاخ موزه، محیطی دلنشین و باصفا قرار دارد که از ویژگی آن می‌توان به گل‌کاری، درخت‌کاری و استخر آبی رنگ آن اشاره داشت. سقف عمارت با نقوش ایرانی تزئین شده است و تمامی پنجره‌ها آن رنگی و زیبا هستند.    تالارها و آثار موزه شهرداری تبریز تالار کفش تبریز: از گذشته‌های دور کفش تبریز و جنس چرم اعلا آن زبانزد بوده است. این قسمت از موزه کفش‌هایی را به نمایش می‌گذارد که با تجهیزات اولیه ساخته شده‌اند. به دلیل کیفیت بالا و مرغوبیت کفش تبریز، این کالا به برخی کشورها صادر می‌شود. تالار آتش نشانی (اطفائیه) تبریز: جالب است بدانید که اولین آتش‌نشانی کشور در تبریز بنا شده است. در این بخش با تجهیزات آتش‌نشانی قدیمی و نحوه عملکرد آن آشنا خواهید شد.     تالار دوربین‌های قدیمی: در این تالار با تاریخچه و روند شکل‌‌گیری دوربین‌‌های نسل قدیم از 150 سال پیش تا مرز دوربین‌های دیجیتال آشنا خواهید شد.  اغلب این دوربین‌ها توسط یکی از عکاسان و کلکسیونرهای معروف تبریز به نام “محمد علی جدیدالسلام” به موزه شهرداری تبریز اهدا شده است. تالار اسناد: در این تالار کتاب‌ها، نسخه‌های خطی، اسناد و اشیا تاریخی مربوط به شهرداری و نامه‌نگاری‌های شهرداران قدیم تبریز، نگهداری می‌شوند. همچنین در این بخش، تصاویری وجود دارند که روایتگر تاریخ معاصر تبریز هستند و شامل 78 سند تاریخی است. ظروف و وسایل شهردار وقت، هدایای مردم، آپارات‌های قدیمی، اموال شهرداری و گاو صندوق مخصوص زمان قاسم خان والی، شهردار تبریز در سال 1286، اسناد مکتوب از جمله کتاب‌‌ها و نسخ خطی و اسناد مربوط به شهرداری تبریز و شخصیت‌‌های این شهر نیز در این موزه و در تالار اسناد قرار داده شده است. تالار شهدا: در این بخش مدارک، عکس‌ها و دست‌نویس‌های شهدای تبریزی و سندهایی از پایداری و ایستادگی مردم آذربایجان در جنگ ۸ ساله ایران و عراق قرار دارد.    تالار صدا: تالار صدا کلکسیون خصوصی و شخصی یکی از هنرمندان تبریز به نام حسین ساجدی است که در آن انواع مختلفی از ساز‌های کلاسیک، ملی و محلی در معرض نمایش گذاشته شده است. در این تالار سازهای ملی، بومی و کلاسیک که شامل تار ایرانی، سه تار، تار آذربایجانی، بالابان، ساز عاشقی (گوپوز)، نی انبان، دوتار جنوب، خراسان و کلاسیک به نمایش گذاشته شده است. گفتنی است انواع زنگوله و کوبه‌هایی در دوره صفویه و قاجار، سازهای آئینی، مذهبی، ریل، آپارات، رادیوهای قدیمی، نمونه تلفن و زنگ مدرسه سده اخیر و دیگر وسایل مربوط به صدا در معرض دید بازدیدکنندگان قرار داده شده است.  تالار حکمت: در تالار حکمت نیز به ارائه عکس‌ها و معرفی آثار سه علامه نامی تبریز علامه امینی، علامه طباطبایی و علامه جعفری که در حوزه‌های عرفان، حکمت و فلسفه فعالیت داشتند، پرداخته شده است.           طبقه دوم عمارت | تالار فرش در طبقه دوم به بازدید از تالار فرش خواهیم پرداخت. بی‌نظیرترین بخش کاخ اینجاست، جایی که در آن فرش‌ها و تابلوفرش‌هایی از هنرمندان آذربایجان به نمایش گذاشته شده است. فرش‌های دستباف و بی‌مانندی که طرح و نقشه آنها علاوه بر آنکه طرح هنرمندانه خود را انعکاس می‌دهد، به نوع دیگری نیز نشاندهنده کیفیت و سرگذشت پرتلاطم اما افتخارآمیز تبریز معاصر است؛ هر کدام این فرش ها یک نام و شناسنامه دارد.آثار این تالار حدود ۱۱۰ سال قدمت دارند که ۱۲ تخته از فرش‌های موجود در آن به دستور ارفع الملک، شهردار وقت در زمان تاسیس عمارت بافته شده است. از نمونه‌های خاصِ این بخش می‌توان به بزرگ‌ترین فرش ایران با اندازه‌ ۱۱۱ مترمربع که با رنگ گیاهی خاصی بافته شده و فرش‌هایی که در سال‌های ۱۳۱۲ و ۱۳۲۰ بافته شده‌اند و به خواهر دوقلو شهرت دارند، اشاره داشت. بزرگترین فرش که به آن فرش مادر می‌گویند،6 تخته فرش است که رو به روی یکدیگر قرار دارند، فرش‌های دختر با طرح های بسیار ریز و زیبا و دو تخته فرش با طرح‌های شلوغ که به آن فرش‌های پسر گویند از دیگر آثار این تالار است. همچنین یک تخته فرش، مربوط به پروین اعتصامی نیز در این موزه نگهداری می‌شود.   مطالب مرتبط: معرفی موزه قاجار تبریز برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.

همه چیز درباره موزه میراث روستایی گیلان  یکی از موزه های متفاوتی که در ایران می توان به سراغش رفت، موزه میراث روستایی گیلان است که در پارک جنگلی سروان رشت قرار دارد. این موزه در فضای باز و زمینی به مساحت حدود ۲۶۰ هکتار برپا شده است و تجربه ای تازه از موزه گردی را در اختیارتان قرار می دهد. در موزه میراث روستایی گیلان گویی وارد روستایی بزرگ می شوید؛ روستایی در میان طبیعت زیبا که هر خانه اش رنگ و بویی متفاوت دارد. خانه های سنتی را می بینید و در این فضا به روستاهای مختلف سر می زنید. با پوشاک و لوازم زندگی سنتی گیلانی ها آشنا می شوید، مراحل پخت غذاهای سنتی را می بینید و به صورت خلاصه دنیایی دیگر را تجربه می کنید.         این موزه را می توان اولین موزه خاورمیانه در نوع خود دانست؛ جایی که تا به حال چندین جایزه و گواهینامه از سوی نهادهای ملی و بین المللی را به دست آورده است. بد نیست بدانید تاکنون 35 بنای موزه نیز در فهرست آثار ملی کشور قرار گرفته اند. گفته می شود که در آینده قرار است میراث مازندران و گلستان نیز در همین موزه به نمایش درآیند. این موزه  بر پایه امکانات، ویژگی ها و نیازهای فرهنگی- محیطی منطقه شکل گرفته است و برای حفظ و ارتقای میراث، طبیعت، تاریخ، فرهنگ و صنعت یک منطقه تلاش می کند. در موزه میراث روستایی گیلان می توانید تصاویری ملموس از زندگی سنتی‌ را ببینید و با معماری، آداب و رسوم، صنایع دستی و هنرهای بومی و فضای روستایی آشنا شوید.       بازدید از فضای موزه میراث روستای گیلان نیازمند ساعاتی پیاده روی است. در اینجا خانه هایی را می بینید که از محل اصلی شان به این موزه انتقال یافته اند و به همان شکل سنتی سرپا شده اند. قدمت این بناها از ۶۵ تا ۱۸۰ سال است و سعی شده در آنها نوع زندگی، کار، مسکن و صنایع دستی بومی گیلان به نمایش درآید.این خانه ها در چند بخش به نمایش درآمده اند که هر یک بیانگر یکی از حوزه های فرهنگی - معماری گیلان هستند و براساس عوامل زیست محیطی (توپوگرافی، اقلیم و...)، نوع فعالیت کشاورزی، فرهنگ (مذهب، گویش، زبان و...) و نوع معماری بومی روستایی انجام شده اند. در این موزه سعی شده تا از هر یک از این حوزه های استان گیلان، یک یا دو اثر برجسته به صورت نمادین بازسازی شود و به همراه عناصر فرهنگی و آداب و رسوم آن به نمایش درآید. مسیرهای تعریف شده بین حوزه های مختلف این موزه، تابلوهای راهنمایی دارد که به بازدیدکننده کمک می کنند بیشتر از گیلان و سنت هایش سر در بیاورد.        به موزه که قدم می گذارید در جای جای آن بوهای خوشمزه ای به مشام تان می رسد. معروف ترین خوراکی خوشمزه ای که می توانید در این موزه به سراغش بروید، نان تازه محلی است که جلوی چشم تان آماده می شود. زنان گیلکی در حالی که با لباس های خوش رنگ و لعاب و شادشان پیش روی شما نشسته اند، طعمی تازه از فرهنگ شان را با این نان به شما می چشانند. زنان بر پشت گمج (ظرف سفالین ویژه گیلان) نان های سنتی همچون نان برنج، نان خرفه، کاکا و انواع حلواهای محلی آماده می کنند تا خاطره ای خوشمزه برای تان بسازند.       در جای جای این موزه تعداد زیادی از ابزار کشاورزی را می بینید و در خانه ها با تزیینات وسایل کاملا سنتی مواجه می شوید. بیشتر این اشیا را مردم به موزه اهدا کرده اند تا سهمی در زنده نگه داشتن سنت های خود داشته باشند. آنچه شما را بیش از همه به وجد می آورد، تنوع و رنگارنگی پوشاک سنتی گیلان است که در این موزه قابل مشاهده هستند؛ پوشاکی شاد و در عین حال راحت و متناسب با اعتقادات مذهبی. حتا راهنمایان این موزه نیز لباس سنتی بر تن دارند تا کاملا منطبق بر حال و هوای موزه باشند.     موزه میراث طبیعی گیلان برای زنده نگه داشتن فرهنگ بومی نیز فعالیت می کند. این موزه محل برگزاری برنامه های مختلف است که از جمله آنها می توان به جشنواره های نوروزی و تابستانی، جشنواره طبخ چای ایرانی، اجرای کنسرت موسیقی و آوازهای بومی، آیین سنتی شب یلدای گیلان، عروس بران، جشن خرمن، عروس گوله، نوروزی خوانی و... اشاره کرد که هر یک در نوع خود دیدنی اند. بازی های سنتی همچون کشتی‌گیله مردی، ورزاجنگ و در این محل برگزار می شوند.  در واقع این موزه شما را به دنیایی دیگر می برد، جایی که می توانید زندگی بومیان گیلان را کاملا و از همه جوانب لمس کنید. معرفی مفاخر استان نیز از جمله فعالیت های موزه میراث روستایی گیلان به شمار می آید.      مطالب مرتبط: آشنایی با جنگل گیسوم برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.

موزه بزرگ مصر ایده ساخت بزرگترین موزه مصر در سال 1992 مطرح شد. این موزه که تنها 2 کیلومتر با اهرام ثلاثه مصر فاصله دارد بزرگترین موزه آثار تاریخی جهان است که برآورد شده بتواند سالیانه بیش از 5 میلیون بازدید کننده را به سوی خود جذب کند. هزینه ساخت این موزه معادل 1/2 میلیار دلار بوده است. طراح اصلی موزه بزرگ مصر Grand egyption meuseum شرکت ایرلندی Heneghan Peng بوده است. با منشور صلح ارسیان همراه باشید تا بیشتر با GEM آشنا شویم.               پس از بیش از دو دهه از آغاز زمان فعالیت اجرایی ساخت موزه بزرگ مصر سرانجام در تاریخ 1 نوامبر سال 2025 میلادی و با حضور رهبران و شخصیت های سیاسی و فرهنگی جهان این موزه افتتاح شد. در این افتتاحیه باشکوه، 80 هیئت بین‌المللی، از جمله 40 رئیس‌جمهور، پادشاه، شاهزاده و نخست‌وزیر حضور داشتند تا شاهد به ثمر رسیدن پروژه‌ای باشند که نزدیک به 3 دهه تلاش، برنامه‌ریزی و صبر پشت آن نهفته است. عبدالفتاح السیسی از رهبران جهان استقبال کرد و موزه بزرگ مصر را «هدیه مصر به بشریت» دانست که قرار است پس از یک دهه ناآرامی، سرمایه‌گذاری گسترده‌ای در حوزه میراث فرهنگی و زیرساخت گردشگری انجام دهد.         مساحت این مجموعه عظیم بیش از500 هزار متر مربع می باشد و بیش از 100 هزار اثر تاریخی را در خود جای داده است. تقریباً نیمی از آثار تاریخی موزه Grand Egyptian Museum برای بازدید عمومی به نمایش گذاشته می‌شوند که 7000 سال تاریخ مصر را روایت می‌کنند؛ از دوران پیشاتاریخی و سلسله‌های فراعنه تا دوره یونانی-رومی و فراتر از آن.این موزه مجهز به امکانات زیرساختی مجهزی است که شامل مسیرهای دسترسی به موزه، پلتفرم دیجیتال بلیت، امکانات بازدیدکنندگان در اهرام جیزه، اتوبوس‌های برقی است.     ویژه ترین مجموعه موزه بزرگ مصر گالری توت عنخ آمون فرعون مصر است که اثار آن در سال 1922 در دره پادشاهان کشف شده است. برای نخستین بار، نزدیک به 6 هزار شیء متعلق به «پادشاه جوان» در یک گالری اختصاصی به نمایش گذاشته شده‌اند، که با طراحی مدرن موزه، استانداردهای حفاظت و روایتگری به‌روز بازچینش شده‌اند.مجسمه عظیم رامسس دوم با ارتفاع 11 متر و 3 تن وزن از خاص ترین آثار موزه بزرگ متر است که بازدید کنندگان هنگام مرود به تالار بزرگ با آن مواجه می شوند. این موجسمه از هلیوپلیس ( شهرباستانی مصر) به این موزه منتقل شده است.           مطالب مرتبط:   معرفی باغ موزه مینیاتور تهران  برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.

معرفی باغ موزه مینیاتور تهران  باغ موزه مینیاتور تهران بوستانی سه هکتاریست که در شرق پایتخت قرار دارد. این بوستان در سال 1392 افتتاح شد و ساخت آن حدود 2 سال زمان برد. در این مجموعه 13 جاذبه تاریخی ایران که ثبت جهانی شده‌اند در مقیاس یک بیست‌وپنجم اندازه واقعی برای علاقه‌مندان نمایش داده شده است. از نکات جالب در قرار دادن این ماکت‌ها توجه به موقعیت جغرافیایی اصلی آن‌هاست؛ برای مثال میدان نقش جهان در مرکز باغ قرار دارد، در سمت غربی آن ماکت مجموعه بیستون به‌درستی و با توجه به وضعیت واقعی خود قرار گرفته است، در شمال باغ نیز می‌توانید کلیساهای ارامنه را ببینید.               تفاوت این بوستان با دیگر بوستان‌های جهانی توجه به مجموعه‌های شاخص جهانی و محیط مربوط به آن‌ها با سناریوی تطبیق با جغرافیای ایران است. بوستان مینیاتور گونه‌های منطقه زاگرس و منطقه البرز را به طور عمومی شامل می‌شود که در اطراف ماکت‌ها پوشش‌های گیاهی ویژه هر منطقه ایجاد شده است. آثار مجموعه ازطریق تابلوهای هدایت‌گر معرفی شده‌اند. کنار هر اثر کتیبه‌ای قرار دارد که به‌معرفی کامل اثر و توضیح تاریخچه‌ آن پرداخته است و نیز نیمکتی که بتوان آنجا کمی استراحت کرد. روشنایی بوستان نیز از طریق چراغ‌های پایه ‌فلزی بلند و لامپ‌های کوچک کنار ماکت‌ها تامین می‌شود و عناصر شاخص معماری ایرانی مانند حوض و فواره، آب‌راه، کاشی‌کاری و غیره در سراسر باغ قابل‌ مشاهده است.                  آثار مجموعه از طریق تابلوهای هدایت‌گر معرفی شده‌اند و کنار هر اثر کتیبه‌ای قرار دارد که به‌معرفی کامل و توضیح تاریخچه‌ آن می‌پردازد. روشنایی باغ موزه به‌وسیله چراغ‌های پایه ‌فلزی بلند و لامپ‌های کوچک کنار ماکت‌ها تامین می‌شود و عناصر شاخص معماری ایرانی مانند حوض و فواره، آب‌راه، کاشی‌کاری و غیره در سراسر آن قابل‌ مشاهده هستند. هنگام گشت‌وگذار در موزه به کاشی‌کاری‌های بالای سر خود نگاه کنید که با الهام از کاشی‌کاری بناهای معروف دوران صفوی و قاجار ساخته‌ شده‌اند.           ماکت‌ها دارای جزییات خوبی هستند و وقت و دقتی که برای ساخت آن‌ها صرف شده است، به‌خوبی به چشم می‌خورد. این ماکت‌ها شامل تخت جمشید، چغازنبیل، میدان نقش‌ جهان اصفهان، پاسارگاد، تخت سلیمان، گنبد سلطانیه، ارگ بم، کلیساهای ارامنه، کوه و کتیبه بیستون، مجموعه شیخ صفی‌الدین اردبیلی، بازار تبریز، آبشارهای شوشتر و گنبد قابوس می‌شوند. مسیر بازدید باغ موزه مینیاتور از ارگ بم شروع می‌شود و با آبشارهای شوشتر پایان می‌یابد. تمامی آثار را هنرمندان ایرانی با جزئیات کامل و ظرافت خیره‌کننده با دو روش ماشینی و دستی ساخته‌اند و در معرض نمایش قرار داده‌اند.     مطالب مرتبط: آشنایی با موزه فرش ایران برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.

معرفی موزه فرش باکو: در تاریخ 13 مارس 1967 میلادی بود که به دستور مقامات ارشد جمهوری سوسیالیستی آذربایجان، ساخت موزه فرش آذربایجان تصویب شد و اولین نمایشگاه آن در سال ۱۹۷۲ برپا شد این موزه بزرگترین مجموعه از فرش های کشور آذربایجان را در خود گنجانده است. هنگامی که وارد موزه فرش آذربایجان می شوید، 10,139 شی مختلف را در هفت مجموعه جذاب خواهد دید که در طی بازدید از آن ها نه تنها از گنجینه های ارزشمند کشور آذربایجان دیدن می کنید، بلکه اطلاعات جالب توجهی از تاریخ این مرز و بوم به دست خواهید آورد.       از زمانی که بنا شد فرش آذربایجان به عنوان میراث ناملموس در یونسکو به ثبت برسد، مسوولان این کشور توجه بیشتری به موزه فرش نشان دادند. به این ترتیب قرار شد ساختمان جدیدی با معماری خاص برای این موزه ساخته شود. برای این منظور در بلوار باکو سازه ای به شکل فرش لول شده ساخته شد و در سال 2014 موزه جدید را افتتاح کردند. موزه فرش باکو یکی از پربازدید ترین جاذبه های گردشگری این شهر محسوب می شود و سالیانه بازدید کنندگان فراوانی را به سوی خود جذب می کند. همچنین این موزه از قسمت های مختلفی تشکیل شده است که در ادامه مطالب به معرفی آنها خواهیم پرداخت.     در موزه فرش آذربایجان هفت مجموعه مختلف وجود دارد که شامل: مجموعه فرش های مسطح می شود یکی از این مجموعه ها می باشد. فرش های مسطح، مجموعه ای از رواندازها هستند که در آن ها هیچ پرزی به چشم نمی خورد و می توان از دو روی آن ها استفاده کرد. در نخستین مجموعه از موزه، 657 قالیچه، جاجیم، پلاس، گلیم، زیلو و ... در معرض نمایش گذاشته شده که مربوط به قرن های 18 تا 20 میلادی هستند. هر یک از این زیراندازها، بر حسب تکنیک بافت، ساختار ترکیبی، رنگ و تزیینات از یکدیگر متمایز می شوند. به طور مثال پلاس ها و جاجیم ها، زیراندازهایی با نوارهای رنگی با طرح و عرض متفاوت اند که تکنیک بافت ساده ای دارند.     مجموعه فرش های کرک دار یکی دیگر از این مجموعه ها می باشد. مجموعه فرش های کرک دار، دقیقا همان بخش اصلی موزه بوده که 2323 تخته فرش را در معرض نمایش قرار داده است. قدمت این فرش ها از قرن هفدهم تا بیستم میلادی متفاوت است و در انتها هم می توانید فرش هایی با طرح و نقش مدرن را در میان‌شان ببینید. مجموعه فرش های کرک دار موزه خود به 4 بخش تقسیم می شود: فرش گوبا شیروان، گنجه کازاخ، کاراباخ و تبریز. همچنین در کنار این فرش ها، بخشی نیز به فرش های شرکت معروف «آذرخاچلا» اختصاص دارد.       مجموعه محصولات فرشی که شامل  لوازم و پوشاکی است که در ساخت آن ها، به جای پارچه های معمول از بافته های فرش مانند استفاده شده است. در این بخش از موزه 1633 قلم وجود دارد که در طی قرن های نوزدهم و بیستم میلادی ساخته شده اند. وزن کم و راحتی این محصولات مزایایی بودند که باعث می شدند چنین اقلامی در زندگی چوپانی و عشایری مورد توجه باشند یکی دیگر از مجموعه ها می باشد. مجموعه ظروف فلزی موزه فرش از دیگر قسمت های موزه می باشد که شامل 1194 قلم می شود که اغلب در دو قرن 19 و 20 تولید شده اند و محصول شهرهایی چون کاراباخ، شیروان، نخجوان و لاهیج هستند. مسگران آذری برای ساخت ظروف مسین از جوشکاری سنتی، چکش کاری های مختلف، ریخته گری و لحیم کاری استفاده می کردند.       مجموعه بافته ها، لباس محلی و گلدوزی یکی دیگر از قسمت های موزه می باشد.  در این بخش 1200 اثر هنری را خواهید دید که در طی قرن های نوزده تا بیست میلادی تولید شده اند. با گشت و گذار در این بخش، لباس های محلی بخش های مختلف کشور آذربایجان را می بینید که شامل تکه های متفاوتی از پوشاک زنانه و مردانه می شود. دامن، جلیقه، چوقا (نوعی بالاپوش مردانه)، چاقچور (نوعی شلوار زنانه)، شلوار، روبند، چادر، عرقچین و پوشاک بسیاری دیگری در این بخش دیده می شود. مجموعه ظروف سرامیکی، شیشه ای، چوبی و کاغذی قدیمی ترین نمونه های سرامیکیِ موزه، قدمتی 4600 ساله دارند و از نقاط مختلف آذربایجان مانند مینگه چویر ، شکی (Sheki)، قاخ ، شماخی ، اوغوز گردآوری شده اند. همچنین در این بخش می توانید نمونه های نایابی از کاخ شیروانشاه، مجموعه ای چینی و کارهای شیشه ای و چوبی مدرن را ببینید.      یکی دیگر از قسمت های موزه فرش باکو مجموعه زیور آلات می باشد. این مجموعه شامل  796 شی از قرن نوزدهم تا بیستم میلادی است. البته تعدادی آثار از دوره برنز نیز در این بخش به چشم می خورد. بد نیست بدانید هنر جواهرسازی از باسابقه ترین و پیشرفته ترین هنرهای آذربایجان است که در هر منطقه روش ها و سنت های مخصوص به خود را دارد. در این مجموعه نفیس و جذاب، اقلام ارزشمندی قرار دارند که اغلب آن ها زیورآلات مخصوص بانوان هستند. مجموعه ای از گردنبند، گوشواره، دستبند، بازوبند، پابند در کنار شمشیرها و خنجرها و تسبیح ها به نمایش گذاشته شده اند. بد نیست بدانید قدیمی ترین زیورآلات موزه، مربوط به اواخر هزاره دوم پیش از میلاد و عصر برنز هستند.     مطالب مرتبط: برج های شعله باکو | سازه های آتشین آذربایجان برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.

آشنایی با موزه فرش ایران موزه فرش ایران، گنجینه ای ارزشمند در شهر تهران است که فرش‌ ها و گلیم‌ های بسیار ارزشمند و نفیسی از هنرمندان مختلف و از قرن نهم هجری تا دوره معاصر را در خود دارد. جالب است بدانید که این موزه از جاذبه های مورد توجه گردشگران خارجی است و معمولا در طی سفرشان به پایتخت حتما آن را در برنامه بازدیدشان قرار می دهند.در سال 1340 بود که ساختمان یک گالری فرش در تهران به صورت نیمه کاره رها شد و به مدت 15 سال تنها یک متروکه بود. در اوایل سال 1355، ساخت موزه فرش در محل همین ساختمان، به دستور فرح پهلوی صورت گرفت و پس از تعمیرات و انجام بقیه ساخت و ساز در روز ۲۲ بهمن ۱۳۵۶ درهایش به روی علاقه مندان گشوده شد. این موزه شکل گرفت تا فضایی مناسب برای پژوهش در تاریخ و کیفیت تاریخی هنر و صنعت فرش به ویژه فرش ایرانی فراهم آید.       ساختمان موزه فرش ایران پیش از ورود به موزه فرش باید به ساختار ساختمانش توجه کنید؛ ساختمانی که ۳۴۰۰ مترمربع وسعت دارد و نمای بیرونی آن شبیه دار قالی طراحی شده است. عبدالعزیز فرمانفرمائیان کسی است که این ساختمان را طراحی کرد؛ از وی با عنوان یکی از بنیانگذاران نظام مهندسی جدید یاد می کنند که طراحی آثار مهمی همچون فرودگاه مهرآباد، استادیوم آزادی،کاخ نیاوران و ساختمان بورس را در کارنامه خود دارد.در داخل ساختمان موزه، فضایی شبیه به حوضخانه قرار دارد که توجه معمار به اصول سنتی ایرانی را به خوبی نشان می دهد. البته حوض این قسمت معمولا خالی از آب است.         آثار موزه فرش ایران قالیچه میرزا کوچک خان جنگلی این قالیچه با اندازه ۲۲۰*۱۳۰ سانتیمتر یکی از زیباترین قالیچه های موزه است که تصویر میرزا کوچک خان جنگلی را در لباس نظامی و مسلح به تفنگ و اسلحه کمری‌ نشان می دهد. به طور دقیق مشخص نیست این قالیچه در چه دوره ای بافته شده است؛ اما به دلیل وجود کتیبه‌ ای با عبارت و نام کارخانه ملا محمود، آن را به دوره قاجار نسبت می دهند. ملا محمود مدیحی از مدیحه سرایان و فرشبافان کاشان بوده و اشعار زیبایی را در وصف میرزاکوچک خان سروده است. کارشناسان، زمان بافت این فرش را بین سال‌های ۱۲۹۰ تا ۱۳۰۰ خورشیدی و در زمان حیات میرزا تخمین می زنند.       فرش نقش برجسته بوستان | شاهکار فرشبافی ایران به شاهکار فرشبافی ایران می رسیم که نامش را بوستان گذاشته اند. مرحوم استاد علی خدادادی، هنرمند اهل شهرضا، خالق این اثر شاهکار است و به نوعی ابداع کننده این نوع برجسته‌بافی به حساب می آید. او طراحی این فرش را به مرحوم استاد ارچنگ اصفهانی، از طراحان بزرگ اسلیمی فرش، سپرد و با تلاش بسیار طرح مدنظرش را به دست آورد. بافت فرش از سال 1358 آغاز شد و به کمک 2 بافنده، یک سال و سه ماه به طول انجامید؛ اما این تمام ماجرا نبود و اصل کار قیچی زنی کار بود. بیش از 6 سال طول کشید تا قیچی زنی کار تمام شود و در نهایت در سال 1365 قالی آماده شد. ارتفاع برجسته ترین بخش این فرش 4.5 سانتی متر است و از این حیث نظیری ندارد. گفته می شود با درگذشت استاد خدادادی، فوت و فن بافت این فرش هم برای همیشه از میان رفت و دیگر اثری مانند آن خلق نشد. فرش بوستان در کشورهای آلمان، فرانسه، ژاپن، کویت و قطر نیز به نمایش درآمده است و بد نیست بدانید هنوز هیچ کارشناسی نتوانسته قیمتی روی این فرش بگذارد!          فرش نقشه ایران و همسایگان  این فرش به آخرین سال سلطنت احمدشاه (آخرین شاه قاجار) تعلق دارد و توسط شاگردان مدرسه دختران نمره 37 بافته شده است. اشعار بافته شده در حاشیه این فرش در تمجید دانش و صنعت هستند و آرزوی پایندگی مجلس را بیان می کنند.       فرش شخصیت های مشهور این فرش که توجه هر بیننده ای را به خود جلب می کند حاصل دست هنرمندان کاشانی است و در آن چهره های معروف دنیا با تصویر کشیده شده اند؛ از عیسی مسیح تا ناپلئون. هر شخصیت یک عدد دارد که در حاشیه فرش می توانید آن را بیابید و نام آن شخصیت را بفهمید.       قالیچه‌ های تصویری شاهنامه بایسنغری مجموعه ای از 26 قالیچه که 26 صفحه از شاهنامه بایسنغری (نسخه نگاره‌دار شاهنامه از سده نهم هجری) را به نمایش گذاشته است و نمودی از ادبیات‌، اسطوره‌، مذهب و فرهنگ و هنر غنی ایران هستند. این قالیچه ها بافت کارگاه قالی‌ بافی استاد موسوی سیرت‌ هستند و بافت آنها از سال 1371 تا 1376 به طول انجامیده است. گفته می شود هنرمندان برای خلق این قالیچه ها روزانه تا 12 ساعت کار می کرده اند. در حاشیه آثار می توان نام هنرمندان بافنده آنها را دید.     ترین های موزه فرش ریزبافت ترین فرش موزه، بافت کارگاه عمو اوغلی و مربوط به زمان پهلوی است. این قالی با طرح افشان بافته شده و 120 رَج دارد.  قدیمی ترین فرش موزه فرشی از قرن دهم هجری قمری با طرح لچک‌ترنج و بافت کاشان است. بزرگترین فرش موجود در موزه فرش اسطرلاب یا منطقه البروج است. فرشی قاجاری که در میان خود طرح اسطرلاب دارد و نماد و اسامی ماه ها و سال ها با زبان های فارسی، ترکی و عربی به همراه نام سیاره های مشتری، عطارد، زهره و مریخ در آن آمده است. کوچک ترین فرش موزه، تصویری از نورعلی شاه است که به دست کاشانی ها بافته شده و بیش از 80 سال قدمت دارد.            مطالب مرتبط: معرفی موزه موسیقی تهران برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.

معرفی موزه تماشاگه زمان موزه تماشاگه زمان که به آن موزه ساعت نیز گفته می شود نخستین موزه ساعت در ایران است که در سال 1378 به عنوان نخستین موزه ساعت در ایران افتتاح شد. موزه تماشاگه زمان در محوطه ای به گستره 5000 متر مربع و عمارتی به زیر بنای 700 متر مربع سازماندهی شده است. در این موزه با انواع و اقسام ساعت‌های قدیمی ایرانی و خارجی از کشورهای فرانسه، سوئیس، انگلیس و آلمان آشنا خواهید شد. این موزه در تاریخ 2 بهمن ماه سال 1382 و با شماره 10868 در لیست فهرست میراث ملی ایران به ثبت.      پیشینه این بنا به دوران قاجار برمی‌گردد. این ملک در سال ۱۳۴۲ توسط حسین خداداد، صنعتگر و کارفرین ایرانی خریداری شد. ساختمان آن در یک طبقه ساخته شده بود و وی با مقاوم‌سازی ساختمان و احداث یک طبقه روی همکف، تغییراتی در بنا ایجاد کرد. خداداد به دلیل علاقه‌ای که به احیای هنر طراحی و گچ بری در ایران داشت، بهترین استاد کاران را برای گچ‌بری خانه‌اش به استخدام گرفت. گچ بری های این بنا دوازده سال به طول انجامید و در سال ۱۳۵۶ به پایان رسید. حسین خداداد تنها یک سال در این خانه زندگی کرد و پس از انقلاب خانه در اختیار بنیاد مستضعفان قرار گرفت.     موزه تماشاگه زمان ازساعتهای مختلف قدیمی تشکیل شده است که شامل آفتابی، شنی و غیره می باشد. با منشور صلح همراه باشید تا با قسمت های مختلف این موزه زیبا اشنا شوید. 1- ساعت آفتابی:  ساعت های آفتابی ابزارهایی برای سنجش زمان بودند که حدود ۵۵۰۰ سال پیش اختراع شدند. در این نوع ساعت ها، چوبی عمودی به نام شاخص وجود دارد. تابش آفتاب به شاخص، سایه ای را بر روی سطح افقی می اندازد که اندازه آن زمان را مشخص می کند. این نوع از ساعت ها تا قرن ۱۸ میلادی در اروپا استفاده می شدند و هنوز هم نمونه های آنها بر دیوار کلیساها و خانه های قدیمی دیده میشوند؛ جالب آنکه ساعت های کوچک آفتابی نیز برای سفر وجود داشتند.      2- ساعت شنی:  در این نوع ساعت ها شن از مخزن بالایی و از طریق سوراخی باریک به مخزن پایینی منتقل می شود و زمان با استفاده از میزان شن مخزن ها به دست می آید. ساعت های شنی بیشتر برای اندازه گیری بخش های کوتاهی از زمان و یا مقدار ثابت آن مفید بوده و هستند.        3- ساعت شمعی: ساعت های شمعی برای اولین بار حدود ۱۰۰۰ سال پیش مورد استفاده قرار گرفت. در زمان پادشاه انگلستان آلفرد کبیر اولین بار این ساعت اختراع شد. در این نوع ساعت بدنه شمع را مدرج می کنند تا با سوختن و کوتاه شدن شمع زمان محاسبه شود.       4- ساعت قایق اژدها: چینی ها دارای ساعتی سوختی به نام قایق اژدها بودند. در قسمت میانی قایق شمعی به صورت خوابیده قرار می گرفت. در راستای قایق وزنه هایی توسط یک سری ریسمان که به فواصل مساوی از قایق آویزان بودند قرار داشت که با سوختن شمع و نزدیک شدن شعله آن به هر ریسمان باعث سوختن آن می شد و در نتیجه وزنه های متصل به ریسمان ها درون ظرف فلزی زیر قایق سقوط کرده و صدای زنگ ایجاد می نمود و از طریق شمارش گلوله ها و نیز صدای زنگ آنها می توانستند پی به گذشت زمان ببرند.        5- ساعت طنابی:  ساعت طنابی نیز نوعی ساعت سوختی به حساب می آید که از تعدادی طناب تشکیل شده است. در سطح طناب ها گره هایی در فواصل مساوی قرار دارد که به نوعی درجه زمان هستند. سوختن طناب باعث از بین رفتن گره ها می شد و با توجه به گره های باقی مانده زمان را می سنجیدند.      6- ساعت روغنی:  ساعت روغنی، مخزن مدرجی دارد که در آن روغن مخصوصی می ریختند. فیتیله ای در این ساعت قرار داشت که پس از روشن شدن، از روغن موجود در مخزن به عنوان سوخت استفاده می کرد و زمان با توجه به میزان روغن باقی مانده و توسط درجه های روی مخزن سنجیده می شد. این وسیله، هم، زمان را نشان می داد و هم در طول شب باعث روشنایی می شد.        7-ساعت آبی مکانیکی: ساعت های آبی ابتدا در یونان استفاده می شد. پس از مدتی پیشرفتی نیز در ساخت این ساعت پدید آمد و ساعت آبی مکانیکی ساخته شد. در این ساعت ها آب از مخزن بالایی به تدریج وارد مخزن پایینی می شود و سطح آب در این مخزن بالا می آید. در مخزن پایینی چوبی دندانه دار قرار گرفته که در انتهای آن چوب پنبه ای نصب شده است. وقتی سطح آب بالا می آید چوب پنبه نیز حرکت می کند. بعد چوب دندانه دار به سمت بالا می آید که با بالا آمدن چوب دنده چرخ دنده نیز درگیر و عقربه های ساعت به حرکت در می آیند و زمان را نشان می دهند.        اطلاعات مورد نیاز: آدرس: تهران، میدان تجریش، خیابان زعفرانیه، نبش خیابان پرزین بغدادی. شماره تلفن: 22417336 زمان بازدید: هر روز 8 تا 19.   مطالب مرتبط: معرفی موزه سینما تهران برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.

آشنایی با موزه هگمتانه همدان یکی از مهم‌ترین شهرهای تاریخی و گردشگری ایران است و به‌دلیل قرارگیری شهر هگمتانه در وسط این شهر که سند بزرگی از تاریخ قبل هخامنشیان و دوران ماد ایران را رقم می‌زند، گردشگران بسیاری از داخل و خارج ایران برای بازدید از جاذبه های گردشگری به این شهر تاریخی سفر می‌کنند. تپه هگمتانه یکی از مهمترین جاذبه‌های تاریخی کشورمان است و آثار باستانی ارزشمندی در این تپه پنهان شده‌اند و کاوشگران در سال‌های اخیر، به حفاری این آثار پرداخته‌اند. امروز درست در شرق این تپه، موزه‌ای قرار دارد که آثار حفاری‌شده از این تپه را در آن نگهداری می‌کنند. این مکان که با نام موزه هگمتانه شناخته می‌شود اولین بار در سال ۱۳۷۳ در میدان هفت تیر شهر همدان و جنب گودال معروف فرانسوی‌ها افتتاح شد.         موزه هگمتانه در بین سال‌های ۱۳۲۰-۲۵ شمسی به‌عنوان مدرسه ۶ کلاسه پرورش ایجاد شده و در دهه ۱۳۵۰ با هدف برنامه‌های پژوهشی و باستان‌شناسی در اختیار مرکز باستان‌شناسی سابق درآمد. پس از کشفیات مربوطه در محوطه باستانی هگمتانه این مکان به مخزن نگهداری آثار تبدیل شد و در سال ۱۳۷۲ به مناسبت برگزاری سمینار مدیران میراث فرهنگی با حذف تیغه‌های کلاس‌ها و یک‌پارچه کردن ساختمان، تعمیرات جزئی نیز در آن صورت گرفت. در حال حاضر این موزه با یک سالن اصلی، یک سرسرا و دو راهرو به نمایش ۲۰۰ شی مربوط به دوره‌های پیش از تاریخ، دوران تاریخی و دوران اسلامی می‌پردازد. اشیا این موزه را می‌توان به دو بخش تاریخی و اسلامی تقسیم کرد. این اشیا از طریق کاوش در تپه هگمتانه، خرید، اهدا یا توقیف به دست آمده‌اند.           اشیای موزه هگمتانه از طریق کاوش در تپه هگمتانه، خرید، اهدا یا توقیف به دست آمده‌اند و در دو بخش استانی و اختصاصی به نمایش گذاشته می‌شوند. در بخش اختصاصی که راهرو و تالار سمت راست موزه را شامل می‌شود آثار به دست آمده از کاوش‌های اخیر هگمتانه نگهداری می‌شود. آثار این بخش به دوره‌های هخامنشی، اشکانی، ساسانی و ادوار مختلف اسلامی تعلق دارند و از شاخص‌ترین آن‌ها می‌توان به پایه ستون‌های کاخ‌ها و سر گاوی از جنس سفال متعلق به دوره هخامنشی و دو مهر استامپی سنگی و شیشه‌ای مربوط به دوران قبل از اسلام اشاره کرد. در این قسمت از موزه سرپیکان‌های مفرغی و پیکره‌های انسانی از جنس سفال نیز نگهداری می‌شود.         سالن مرکزی و راهروی سمت چپ موزه هم به بخش استانی موزه اختصاص پیدا کرده است و همانطور که از نامش پیداست، اشیای گردآوری‌شده از سطح استان را در معرض دید عموم قرار می‌دهد. از آثار این قسمت می‌توان به مجموعه تابوت‌های سنگی و سفالی مربوط به دوره پارتیان اشاره کرد که از میدان شیر سنگی به دست آمده‌اند. خمره‌ها و سنگ‌های تزیینی با نقوش زیبا، انواع سنگ قبرهای مزین به خطوط کوفی، ثلث و نستعلیق متعلق به دوران اسلام، درب بزرگ اروسی مربوط به دوران معاصر از دیگر آثاری هستند که در این بخش از موزه دیده می‌شود.              مطالب مرتبط: معرفی موزه قاجار تبریز برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.

موزه سکه تهران |موزه بانک سپه موزه سکه در دوران پهلوی و طی سال‌های 1327 تا 1352 هنگامی که فرج الله آق اولی ریاست آن‌ را بر عهده داشته، ساخته شده است. در سال 1342 ملکه ملک زاده بیانی، اولین کسی که شروع به تدریس علمی سکه‌شناسی کرد، طی ده سال به جمع‌آوری سکه‌ها از مجموعه‌داران پرداخت و در ساختمان مرکزی بانک سپه این موزه را افتتاح کرد. بانک سپه مجموعه‌ای از ساختمان‌ها بوده که ساختمان اداری بانک و ساختمان سوم که به ساختمان مرکزی متصل است را هوشنگ سیحون و ساختمان مرکزی بانک را وارطان هوانسیان ساخته است. ساختمان موزه سکه 300 متر مربع وسعت دارد و مساحت سالن اصلی موزه 150 متر مربع است.         این موزه در طبقه همکف ساختمان اداره مرکزی بانک سپه در جنوب‌شرقی میدان مشق، محدوده بین خیابان امام خمینی و سی تیر، تهران قرار داشت؛ 40 سال پس از شروع به کار موزه سکه، ساختمان اولیه دیگر پاسخگوی نیاز موزه نبود، بنابراین به درخواست اداره کل روابط‌عمومی و با موافقت هیئت مدیره بانک به ساختمان دیگری منتقل شد. در اسفند ماه سال ۱۳۹۵ هجری شمسی ساختمان جدید موزه در مجاورت ساختمان شعبه مرکزی بانک در میدان امام خمینی افتتاح شد. پس از گذر از در ورودی یک راهرو قرار گرفته که در یک سمت آن بخش اداری موزه و در سمت دیگر قسمت مرمت موزه واقع شده است، در آخر این راهرو سالن اصلی موزه قرار دارد.     بخش نمایش سکه‌ها: در این بخش مجموعه‌ای بسیار غنی و کامل از سکه‌های نایاب و کم‌یاب مربوط به دوره‌های مختلف ایران و جهان قرار دارد. بسیاری از سکه‌های موجود در موزه قدمت بسیاری داشتند و قابل نمایش نبودند که حدود 13 هزار سکه پس ازمرمت در معرض دید عموم قرار گرفت. یکی از علل زیبایی و شگفت‌انگیز بودن گنجینه سکه این موزه، وجود سکه‌هایی از دوره‌های مختلف تاریخی است. این دوره‌های تاریخی عبارت‌اند ازدوران هخامنشی، مسکوکات ایران مرکزی، مسکوکات ساتراپی‌ها، مسکوکات امرای تابع هخامنشی، اسکندری، اسکندر و جانشینانش، اسپهبدان، اشکانیان (پارت)، الیمایی، ساسانیان، سامانیانريا، دوره سلطه اعراب بر ایران، امویان، عباسیان، آل‌بویه، غزنویان،سلجوقیان‌، خوارزمشاهیان، ایلخانان، تیموریان، آق قویونلو، قراقویونلو، صفویان، افشاریان، زندیان، قاجاریان، پهلوی و جمهوری اسلامی که در ادامه به تعدادی از آن‌ها به اختصار خواهیم پرداخت.     سکه در ادوار مختلف: اولین سکه در جهان اولین سکه حقیقی بنا به گفته مورخان متعلق به شهر لیدی، پادشاهی باستانی در عصر آهن در غرب آناتولی، بوده‌ است. قدیمی‌ترین سکه‌های لیدی متعلق به پادشاه ژیک بود که به‌صورت قطعه ضخیم و نامنظم الکتروم (مخلوط طلا و نقره) با شیارهای موازی بر روی آن ساخته می‌شده. اولین سکه استاندارد (کرزوئید) با طرح نیم‌تنه گاومیش و شیر، در حال مقابله با یکدیگرند که در پشت آن نیز دو مربع فرورفته وجود دارد. سکه‌های اسکندر این سکه‌ها، ترکیب تمدن‌های ایران و یونان را نشان می‌دهد. تعدادی از سکه‌های این دوران در کشور یونان ضرب شده و طرح و نقش‌های روی آن‌ها بسیار هنرمندانه و ظریف است.     هخامنشیان، کوروش کبیر در فتوحات خود به آسیای صغیر، متوجه ضرب سکه شد اما به علت مرگ نتوانست این مهم را به سرانجام برساند. کمبوجیه پسر او هم نتوانست تا سرانجام این سکه‌ها در دوران سلطنت داریوش اول ضرب شد، وی به سروسامان دادن وضع مالی و اقتصادی کشور پرداخت و نظم را در کشور برقرار ساخت. سکه‌های دوره هخامنشیان، به دریک معروف بودند و وزن‌های متفاوتی داشتند. طرح‌های مانند نیم‌تنه شاهنشاه کمان‌به‌دست، شاه یک زانو بر زمین، کماندار پارسی ترکش بر پشت و طرح‌های دیگر روی آن‌ها دیده می‌شد. اشکانیان این سکه‌ها ارزش تاریخی زیادی دارند و فرهنگ، هنر و تصویر پادشاهان پارتی روی این سکه‌ها دیده می‌شود. این سکه‌ها از جنس نقره و برنز است و اشکالی مانند خورشید، ستاره، ماه، فیل، فرمانروایان، الهه‌های یونانی، القاب پادشاهان با خط یونانی مانند (عادل، دوستدار پدر، دوستدار برادر، خودمختار، نیکوکار و دوستدار یونان) بر روی آن‌ها به‌چشم می‌خورد.         ساسانیان علاقه فراوان به آیین زرتشت و مزدیسنا در دوران ساسانی موجب شده تا اشکالی مانند هلال ماه (آناهیتا)، پرتوی خورشید (مهر) روی سکه‌ها حک شود. این سکه‌ها از جنس سرب، قلع، نقره و طلا بودند که به آن‌ها دینار و درهم گفته می‌شد. جالب‌ترین مسکوکات موزه سکه بانک سپه، مربوط به دوران ساسانیان است. صفویان در دوره صفویه سکه‌های بیستی، محمدی، شاهی، عباسی، لاری، اشرفی در ضرابخانه‌هایی در شهرهای لاهیجان، ابرقوه، سبزوار ضرب می‌شد و به‌طور کلی 67 ضرابخانه مختلف در این دوران در کشور وجود داشت که با قتل سلطان حسین به پایان رسید.       سکه‌های قاجار سکه‌های قاجار، از زمان حکومت آقامحمدخان ضرب شد. به دلیل اهمیت سکه‌های طلا، ضرب این سکه‌ها به ندرت و در شهرهایی مانند تهران، اصفهان، کرمان، تبریز، رشت، یزد، استرآباد، ایروان، خوی، شیراز، قزوین، کاشان و مازندران انجام می‌گرفت. در این دوران سکه با نام‌های قران، تومان، شاهی، دینار، غاز، فلوس و ریال در بازار بود. در دوران سلطنت ناصرالدین‌شاه، همه ضرابخانه‌ها تعطیل شد و تنها ضرابخانه پایتخت به فعالیت خود ادامه داد. سکه‌های عصر پهلوی در زمان سلطنت رضا شاه، سکه‌های جدیدی از جنس طلا، نقره، مس و نیکل با نام‌های متفاوت ضرب شد. مسکوکات طلا با نام‌های پنج پهلوی، دو پهلوی، یک پهلوی، نیم پهلوی، مسکوکات نقره نیز با نام‌های 5000 دینار، 2000 دینار، 1000 دینار، 500 دینار، 5 ریال، 2 ریال و نیم ریال، سکه‌های مسی یا نیکلی، 100 دینار، ۵۰ دینار، ۲۵ دینار، ۱۰ دینار و پنج دینار شناخته می‌شدند. در زمان سلطنت محمدرضا شاه، سکه‌ها دوباره تغییر کردند.        مطالب مرتبط:  معرفی موزه موسیقی تهران برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.  

معرفی موزه قاجار تبریز در دوره ناصرالدین شاه بود که حسنعلی خان گروسی ملقب به امیرنظام گروس، سیاستمدار، ادیب، نویسنده و خوشنویس این عمارت زیبا را ساخت. منابع نشان می‌دهند که پس از مرگ امیرنظام، این عمارت محل سکونت والیان آذربایجان در دوران‌ مختلف بوده و در خاطرات ناصرالدین شاه از این خانه توصیف بسیاری شده است. در دوران پهلوی این خانه به عنوان اداره دارایی و فرهنگ مورد استفاده قرار می‌گرفت و سرانجام در سال 1370 توسط سازمان میراث فرهنگی خریداری شد. با توجه به آسیب‌های زیادی که به این خانه وارد شده بود، بازسازی عمارت با حفظ ویژگی‌های معماری بنا و شاخص‌های سنتی انجام شد و پس از اتمام عملیات ساختمانی در سال 1385 با کاربری موزه قاجار مورد بهره‌برداری قرار گرفت.        عمارت امیرنظام گروسی، توسط حاکم وقت آذربایجان در سال 1270 هجری شمسی ساخته شد و در دوره‌های بعد نیز محل سکونت والیان آذربایجان بوده است. عمارتی که سراسری آن بر روی 16 ستون استوار شده و امروز میزبان یکی از موزه های تبریز است. از جمله اشیایی که در این موزه نگهداری می‌شود می‌توان به مجسمه‌های شخصیت‌های برجسته دوره قاجار از جمله ع‍ب‍‍اس‌ م‍ی‍رز‌ا ول‍ی‍‍ع‍‍ه‍د، ‌ام‍ی‍رک‍ب‍ی‍ر، ق‍ائم‌ م‍ق‍‍ام‌ ف‍ر‌ا‌ه‍‍ان‍‍ی و...، خوشنویسی‌ها و دستنویس‌های آن دوران اشاره داشت. این عمارت تاریخی در سال 1370 و با شماره 1749 در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است.       عمارت امیرنظام در دو طبقه و با زیربنای ۱۵۰۰ مترمربع ساخته شده‌است. ساختمان مشتمل بر دو حیاط اندرونی و بیرونی و دارای باغچه‌ها و حوض‌هایی است. ۱۶ ستون با سرستون‌های مربوطه، ایوان سراسری را نگه داشته‌اند. در طبقهٔ بالا پنجره‌های مشبک ارسی با شیشه‌های رنگی، گچبری‌های نمای شمالی و جنوبی، و همچنین آینه‌کاری‌ها و گچبری‌های تالارهای داخلی و طنبی‌ها به چشم می‌خورند و در زیرزمین حوض خانه وسیعی وجود دارد که یکی از قسمت‌های جالب بنا است. ستون‌های استوار حوضخانه و آجرکاری سقف آن نیز قابل توجه است.       موزه قاجار 4 اتاق در قسمت شرقی، 5 اتاق در قسمت غربی و چندین تالار  با نام‌های متفاوت و اختصاصی دارد. از طریق پلکانی که در جلوی ساختمان است می‌توانید به طبقه اول دسترسی داشته باشید.  در طبقه اول عمارت تالارهایی همچون تالار سکه، خاتم، ابزارهای فلزی، ظروف آبگینه، ادوات موسیقی، ظروف چینی و تالار بافته و منسوجات قرار دارد. همچنین می‌توانید در یکی از اتاق‌ها عکس‌هایی از اولین دوربینی که در زمان ناصرالدین‌شاه به ایران وارد شده است را ببینید.  قسمت پشتی عمارت اندرونی‌ست که محل سکونت و گذر زنان، فرزندان و خدمتکاران محسوب می‌شد و شامل بخش‌های مختلفی همچون مطبخ، انبار و اتاق‌های اهل منزل بوده است.        مطالب مرتبط: خانه بهنام تبریز | عمارت ولیعهدنشین قاجار برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.