منشور صلح پارسیان

معرفی موزه تماشاگه زمان

موزه تماشاگه زمان که به آن موزه ساعت نیز گفته می شود نخستین موزه ساعت در ایران است که در سال 1378 به عنوان نخستین موزه ساعت در ایران افتتاح شد. موزه تماشاگه زمان در محوطه ای به گستره 5000 متر مربع و عمارتی به زیر بنای 700 متر مربع سازماندهی شده است. در این موزه با انواع و اقسام ساعت‌های قدیمی ایرانی و خارجی از کشورهای فرانسه، سوئیس، انگلیس و آلمان آشنا خواهید شد. این موزه در تاریخ 2 بهمن ماه سال 1382 و با شماره 10868 در لیست فهرست میراث ملی ایران به ثبت. 

پیشینه این بنا به دوران قاجار برمی‌گردد. این ملک در سال ۱۳۴۲ توسط حسین خداداد، صنعتگر و کارفرین ایرانی خریداری شد. ساختمان آن در یک طبقه ساخته شده بود و وی با مقاوم‌سازی ساختمان و احداث یک طبقه روی همکف، تغییراتی در بنا ایجاد کرد. خداداد به دلیل علاقه‌ای که به احیای هنر طراحی و گچ بری در ایران داشت، بهترین استاد کاران را برای گچ‌بری خانه‌اش به استخدام گرفت. گچ بری های این بنا دوازده سال به طول انجامید و در سال ۱۳۵۶ به پایان رسید. حسین خداداد تنها یک سال در این خانه زندگی کرد و پس از انقلاب خانه در اختیار بنیاد مستضعفان قرار گرفت.

موزه تماشاگه زمان ازساعتهای مختلف قدیمی تشکیل شده است که شامل آفتابی، شنی و غیره می باشد. با منشور صلح همراه باشید تا با قسمت های مختلف این موزه زیبا اشنا شوید.

1- ساعت آفتابی: 

ساعت های آفتابی ابزارهایی برای سنجش زمان بودند که حدود ۵۵۰۰ سال پیش اختراع شدند. در این نوع ساعت ها، چوبی عمودی به نام شاخص وجود دارد. تابش آفتاب به شاخص، سایه ای را بر روی سطح افقی می اندازد که اندازه آن زمان را مشخص می کند. این نوع از ساعت ها تا قرن ۱۸ میلادی در اروپا استفاده می شدند و هنوز هم نمونه های آنها بر دیوار کلیساها و خانه های قدیمی دیده میشوند؛ جالب آنکه ساعت های کوچک آفتابی نیز برای سفر وجود داشتند. 

2- ساعت شنی: 

در این نوع ساعت ها شن از مخزن بالایی و از طریق سوراخی باریک به مخزن پایینی منتقل می شود و زمان با استفاده از میزان شن مخزن ها به دست می آید. ساعت های شنی بیشتر برای اندازه گیری بخش های کوتاهی از زمان و یا مقدار ثابت آن مفید بوده و هستند.

 3- ساعت شمعی:

ساعت های شمعی برای اولین بار حدود ۱۰۰۰ سال پیش مورد استفاده قرار گرفت. در زمان پادشاه انگلستان آلفرد کبیر اولین بار این ساعت اختراع شد. در این نوع ساعت بدنه شمع را مدرج می کنند تا با سوختن و کوتاه شدن شمع زمان محاسبه شود. 

 4- ساعت قایق اژدها:

چینی ها دارای ساعتی سوختی به نام قایق اژدها بودند. در قسمت میانی قایق شمعی به صورت خوابیده قرار می گرفت. در راستای قایق وزنه هایی توسط یک سری ریسمان که به فواصل مساوی از قایق آویزان بودند قرار داشت که با سوختن شمع و نزدیک شدن شعله آن به هر ریسمان باعث سوختن آن می شد و در نتیجه وزنه های متصل به ریسمان ها درون ظرف فلزی زیر قایق سقوط کرده و صدای زنگ ایجاد می نمود و از طریق شمارش گلوله ها و نیز صدای زنگ آنها می توانستند پی به گذشت زمان ببرند. 

5- ساعت طنابی: 

ساعت طنابی نیز نوعی ساعت سوختی به حساب می آید که از تعدادی طناب تشکیل شده است. در سطح طناب ها گره هایی در فواصل مساوی قرار دارد که به نوعی درجه زمان هستند. سوختن طناب باعث از بین رفتن گره ها می شد و با توجه به گره های باقی مانده زمان را می سنجیدند.

 6- ساعت روغنی: 

ساعت روغنی، مخزن مدرجی دارد که در آن روغن مخصوصی می ریختند. فیتیله ای در این ساعت قرار داشت که پس از روشن شدن، از روغن موجود در مخزن به عنوان سوخت استفاده می کرد و زمان با توجه به میزان روغن باقی مانده و توسط درجه های روی مخزن سنجیده می شد. این وسیله، هم، زمان را نشان می داد و هم در طول شب باعث روشنایی می شد.

 7-ساعت آبی مکانیکی:

ساعت های آبی ابتدا در یونان استفاده می شد. پس از مدتی پیشرفتی نیز در ساخت این ساعت پدید آمد و ساعت آبی مکانیکی ساخته شد. در این ساعت ها آب از مخزن بالایی به تدریج وارد مخزن پایینی می شود و سطح آب در این مخزن بالا می آید. در مخزن پایینی چوبی دندانه دار قرار گرفته که در انتهای آن چوب پنبه ای نصب شده است. وقتی سطح آب بالا می آید چوب پنبه نیز حرکت می کند. بعد چوب دندانه دار به سمت بالا می آید که با بالا آمدن چوب دنده چرخ دنده نیز درگیر و عقربه های ساعت به حرکت در می آیند و زمان را نشان می دهند.

 اطلاعات مورد نیاز:

آدرس: تهران، میدان تجریش، خیابان زعفرانیه، نبش خیابان پرزین بغدادی.

شماره تلفن: 22417336

زمان بازدید: هر روز 8 تا 19.

مطالب مرتبط:

معرفی موزه سینما تهران

برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید.

جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.