سوغات و صنایع دستی اردبیل  عسل  از بین استان‌های مختلف ایران که دستی در تولید عسل دارند، استان اردبیل و به خصوص نواحی سبلان، بهترین عسل کشور را به متقاضیان ارائه می‌کند.

سوغات و صنایع دستی اردبیل عسل از بین استان‌های مختلف ایران که دستی در تولید عسل دارند، استان اردبیل و به خصوص نواحی سبلان، بهترین عسل کشور را به متقاضیان ارائه می‌کند.

سوغات و صنایع دستی اردبیل عسل از بین استان‌های مختلف ایران که دستی در تولید عسل دارند، استان اردبیل و به خصوص نواحی سبلان، بهترین عسل کشور را به متقاضیان ارائه می‌کند. موقعیت جغرافیایی این استان و تنوع گونه‌های گیاهی در آن موجب شده است تا عسل خالص و خوشمزه این منطقه بسیار مشهور باشد. اگر بتوانید عسل اصل و طبیعی سبلان که عصاره گیاهان دامنه این کوه هستند، را تهیه کنید بی‌شک بهترین عسل دنیا را خریده‌اید. عسل این منطقه عصاره‌ای از گیاهانی مثل آویشن، گون، شبدر، آفتاب گردان، چهل گیاه، بابونه و ... هستند که هر کدام رنگ متفاوت و خواص درمانی ویژه‌ای دارند.     سرشیر و کره استان اردبیل به دلیل قرارگیری در منطقه کوهستانی و کوهپایه‌ای در تولید دام کشور نقش مهمی ایفا می‌کند؛ از این جهت لبنیات این منطقه نیز از کیفیت بالایی برخوردار است. در میان انواع لبنیات، سرشیر و کره محلی این منطقه طرفداران بسیار زیادی دارد و خوردن آن با عسل طبیعی سبلان جزو وعده‌هایی ست که نباید آن را از دست بدهید.     انواع حلوا  حلوا یکی دیگر از سوغات خوشمزه این استان است که در طعم‌های مختلف تهیه می‌شود. یکی از انواع آن، حلوای سیاه یا قره حلواست که برای طبخش از آرد جوانه گندم استفاده می‌شود و هنگام پخت علاوه بر کره، گردو و کنجد نیز به آن می‌افزایند. علت رنگ تیره این حلوا شیره انگوری‌ ست که در انتها به آن اضافه می‌کنند. حلوای سفید یا آغ حلوا هم یکی دیگر از حلواهای معروف استان است که گفته می‌شود بیشتر در مناسبت‌های مذهبی از جمله عید فطر یا برای تبریک پیوند زناشویی زوج های جوان پخته می‌شو؛ ماده اصلی این حلوا آرد برنج است. و در آخر حلوای زنجبیل که همان‌طور که از نامش پیداست مقدار قابل توجهی زنجبیل دارد و در بسیاری از شهرهای استان آذربایجان شرقی و اردبیل تهیه می‌شود.     قطاب عسلی یا بالاباتماز قطاب عسلی یکی دیگر از خوشمزه‌های استان اردبیل به ویژه شهر خلخال محسوب می‌شود. این شیرینی خوش‌ طعم از ترکیب ماست، تخم‌مرغ، آرد، گردو، عسل، دارچین و... به دست می‌آید و از گلاب و هل برای عطردار کردن آن استفاده می‌شود.     نان نازیک و فطیر نازیک نام یک نان خوشمزه است که در شهرهای استان اردبیل عموما هنگام صبحانه یا زمان افطار مصرف می‌شود و ما آن را با عنوان نان روغنی می شناسیم. این نان به دلیل نداشتن جوش شیرین بسیار سالم است. مواد تشکیل دهنده نان روغنی اردبیلی روغن، آرد گندم، شیر، نمک و مخمر است و مغز آن با آرد و روغن و زردچوبه پر می‌شود. از دیگر نان‌های مشهور اردبیل می‌توان به فطیر اشاره کرد. فطیر اردبیلی با پودر خمیر ترش، آب و شکر پخته می‌شود. داخل این نان، گردو، دارچین و شکر قرار می‌دهند تا طعم متفاوتی به آن ببخشند. این نان سنتی به عنوان یک میان وعده دلچسب همراه با چای، یا یک خوراکی مغذی برای صبحانه مصرف می‌شود.     گلیم یکی از مناطق اصلی بافت گلیم در ایران، استان اردبیل است که آوازه آن از مرزهای ایران هم فراتر رفته و طرفداران زیادی دارد. قطب تولید این گلیم در شهرهای عنبران، مغان و روستاهای اطراف آنهاست که از میان آنها گلیم عنبران شهرت بسیاری دارد. گلیم در اردبیل بیشتر با رنگ‌های شاد بافته می‌شود و حاصل طرح‌های ذهنی زنان هنرمند و بافنده است. در کنار این طرح‌ها، نقش‌هایی مثل سماور، سینی، اژدها، خرچنگ، گردونه مهر (چلیپایی یا صلیبی) نیز در حاشیه گلیم‌ها به وفور دیده می‌شود. سجاده، خورجین، کیسه و کیف، زیرانداز و... از جمله محصولاتی هستند که با گلیم تهیه می‌شوند.      جاجیم جاجیم محصول دیگری ست که مردم روستاها و شهرستان‌های استان اردبیل در سطح گسترده آن را تولید می‌کنند و می‌توان گفت که روستاهای خلخال یکی از عمده‌ترین مراکز تولید کننده جاجیم در اردبیل هستند. جاجیم‌های نقاط مختلف این استان با توجه به نقوش و رنگ‌های به کار رفته در آنها و ضخامت یا ظرافت نخ و پشم این جاجیم‌ها، از یکدیگر متمایز می‌شوند. نقوشی که بیشتر مورد استفاده جاجیم بافان اردبیلی قرار می‌گیرند، گوشواره، گل، نگین انگشتر، بادامی و... هستند که روی کیف، سجاده، زیرانداز، پادری، کرسی و پشتی‌ها می‌نشینند تا رنگ و رویی زیبا و سنتی به آنها ببخشند.     چنته | آینه دان چنته یا آینه‌دان، نوعی کیف دسته‌دار و سنتی استان اردبیل محسوب می‌شود که کمی رو به فراموشی رفته است. برای تولید چنته از شیوه‌های بافت گلیم، جاجیم و پلاس و حتی خورجین استفاده می‌شود؛ به این صورت که پارچه را می‌بافند، سپس به طوری که پشت آن داخل کیف بیفتد، کیف را تا زده و سه جهتش را می‌دوزند و ضلع چهارم را به عنوان دهانه کیف، باز می‌گذارند. سه ضلع دوخته شده معمولا با قیطان‌های رنگی یا مهره‌های تزئینی، آراسته و سطح کیف عموما با نام ائمه اطهار مزین می‌شود. از چنته معمولا برای نگهداری وسایلی مثل آینه، قرآن، نخ و سوزن و ... استفاده می‌کنند.      اجاق قراقی اجاق قَراقی نوعی صنعت دستی از جنس پشم است که برای حفاظت از فرش‌ها در برابر آسیب و آلودگی آن را می‌بافند. بافت این نوع پارچه در دشت مغان استان اردبیل بسیار رواج دارد. این پارچه شباهت زیادی به گلیم دارد و طرح و نقوش به کار رفته در آن بیشتر هندسی و منظم است. اجاق قراقی‌ها در گذشته بیشتر به شکل نعل اسب بافته می‌شدند اما امروزه می‌توان شکل مستطیلی آن را به راحتی در بازار پیدا کرد. درباره نام این زیرانداز گفته‌اند که در گذشته بیشتر برای حفاظت فرش از منقل و یا اجاق آن را روی فرش می‌انداختند و به همین دلیل به آن اجاق قراقی می‌گویند.     سفال سفال و سفال‌گری از دیگر صنایع دستی اردبیل است که می‌توان آن را در بازارهای شهر به راحتی پیدا کرد. هنر دستی سفال‌گری تنها به این استان تعلق ندارد و به نوعی هنری ملی محسوب می‌شود؛ اما باید گفت که قطب اصلی تولید سفال در اردبیل روستای انار است. کاسه، لیوان، گلدان و کوزه جزو محبوب‌ترین و پرشمارترین محصولات سفالی ست که می‌توانید در این شهر زیبا پیدا کنید.     نقاشی روی چرم نقاشی روی چرم، هنری با بیش از 70 سال قدمت است و کاملا دستی و بدون استفاده از هیچ‌گونه ماشین آلاتی انجام می‌شود. هنرمندان برای انجام این کار طرح موردنظرشان را روی چرم می‌اندازند و سپس با رنگ‌های مخصوص به نقش‌ها رنگ می‌دهند. اگر راه‌تان به بازار اردبیل افتاد سراغی هم از این محصولات بگیرید چرا که جزو زیباترین سوغات این شهر هستند.     مطالب مرتبط: معرفی غذاهای سنتی اردبیل برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صل پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.

۳۰ آذر ۱۴۰۴
آشنایی با پارک جنگلی مخملکوه خرم آباد  مخملکوه نام کوهی بلند در ارتفاعات شمال شرق خرم آباد است که به تنگ شبیخون نیز شهرت دارد.

آشنایی با پارک جنگلی مخملکوه خرم آباد مخملکوه نام کوهی بلند در ارتفاعات شمال شرق خرم آباد است که به تنگ شبیخون نیز شهرت دارد.

آشنایی با پارک جنگلی مخملکوه خرم آباد مخملکوه نام کوهی بلند در ارتفاعات شمال شرق خرم آباد است که به تنگ شبیخون نیز شهرت دارد. این کوه و تنگه‌ای که در دامنه آن قرار دارد، از نظر تاریخی اهمیت بسیاری داشته و اتفاقات تاریخی مهمی را به خود دیده‌اند. همچنین این منطقه از دیدگاه طبیعت بکر و آب و هوای مطلوب هم در میان گردشگران به خصوص علاقه‌مندان به طبیعت گردی بسیار پرطرفدار است.  بدون شک به محض رسیدن به این طبیعت منحصربه‌فرد درختان بلوط و گل‌سنگ‌های سیاه رنگی را خواهید دید که تقریبا تمام سطح کوه را پوشانده اند.         در سرزمین کوه‌های سر به فلک کشیده،‌ آبشارها و چشمه‌های خروشان کوهی به نام مخمل کوه وجود دارد که منطقه‌ای مورد علاقه برای خرم آبادی‌ها و بسیاری از مردم شهرهای اطراف است. نام مخمل کوه از گلسنگ‌های سبزرنگ و زیبایی گرفته شده که سرتاسر این کوه را پوشانده‌اند. این گلسنگ‌ها به خصوص در فصل بارندگی جلوه زیبایی همانند یک پوشش مخملی به این کوه می‌دهند. مخمل کوه خرم آباد از دو طرف به دو تنگه می‌رسد. از سمت جنوب به جاده بروجرد به خرم آباد می‌رسد و از سمت شمال به جاده خرم آباد به الشتر که به تنگه شبیخون نیز معروف است. نام تنگه شبیخون به خوبی گویای این است که در طول تاریخ این تنگه بسیار مهم و استراتژیک بوده است.        پارک جنگلی مخمل کوه با حدود 500 هکتار مساحت، یکی از بهترین مکان‌ها برای سپری کردن روزهای تعطیل و پیک‌نیک به حساب می‌آید. اگر کوهنوردی تفریح مورد علاقه شماست پس بدون شک باید به مخمل‌کوه بروید. در حوالی این پارک جنگلی و در نزدیکی روستای پیرجد، منطقه‌ای به نام هفت‌حوض قرار دارد که در مسیر رودخانه‌ای جاری واقع شده و یکی از بهترین انتخاب‌ها برای کوهنوردان است. در طول این مسیر، بارش باران، باعث شده تا حوضچه‌های متعددی شکل بگیرد و به همین دلیل آن را هفت‌حوض نامیده اند.      این منطقه یکی از ییلاقات شهر خرم آباد بوده و معمولا آب و هوایی معتدل و بهاری دارد. سفر به دامنه‌ها و دره شبیخون در فصل‌های گرم سال مانند بهار و تابستان بهتر است. چرا که آب و هوای مطلوب آن در این فصول بسیار روح نواز است. اما از آنجایی که مخمل کوه یک کوه مرتفع به شمار می‌رود، آب و هوای آن تا حدودی سردتر بوده و سفر به آن در روزهای سرد مانند اوایل بهار، پاییز و زمستان چندان خوب نیست. به خصوص اگر قصد کوهنوردی داشته باشید، بهتر است در فصول گرم‌تر مانند تابستان و اواخر بهار به این کوه سفر کنید.        مطالب مرتبط: پوشاک سنتی مردم لرستان برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.

۲۹ آذر ۱۴۰۴
معروف‌ترین غذاهای ژاپنی | معرفی ۱۵ غذای سنتی و محبوب ژاپن

معروف‌ترین غذاهای ژاپنی | معرفی ۱۵ غذای سنتی و محبوب ژاپن

معروف‌ترین غذاهای ژاپنی؛ معرفی ۱۵ غذای سنتی و محبوب ژاپن وقتی اسم ژاپن می‌آید، شاید اولین چیزهایی که به ذهنمان برسد سوشی، رامن یا غذاهایی باشد که بارها در فیلم‌ها و عکس‌های این کشور دیده‌ایم. اما آشپزی ژاپنی خیلی گسترده‌تر از این چند غذای شناخته‌شده است. از غذاهای ساده‌ای که مردم ژاپن در زندگی روزمره می‌خورند تا غذاهای سنتی و ظریف رستوران‌های معروف، هرکدام بخشی از فرهنگ غذایی این کشور را نشان می‌دهند. غذا در ژاپن فقط برای سیر شدن نیست؛ تازه بودن مواد اولیه، نحوه پخت، ظاهر غذا و حتی شیوه سرو آن اهمیت زیادی دارد. به همین دلیل ممکن است یک بشقاب ساده سوشی یا یک کاسه رامن، تجربه‌ای بسیار متفاوت از چیزی باشد که قبلاً در خارج از ژاپن امتحان کرده‌اید. اگر قصد سفر به ژاپن را دارید، آشنایی با غذاهای معروف این کشور می‌تواند انتخاب را در رستوران‌ها و بازارهای محلی برایتان راحت‌تر کند. در شهرهایی مثل توکیو، کیوتو و اوساکا، با منوهایی روبه‌رو می‌شوید که شاید نام بعضی از غذاها برایتان ناآشنا باشد. دانستن اینکه هر غذا از چه موادی تهیه می‌شود و چه طعمی دارد، کمک می‌کند با خیال راحت‌تری غذای مورد علاقه‌تان را انتخاب کنید. در این مقاله سراغ ۱۵ غذای معروف ژاپنی رفته‌ایم؛ از سوشی و رامن که تقریباً همه آن‌ها را می‌شناسند تا غذاهایی مانند اونگیری، اوکونومیاکی، یاکیتوری و کایسه‌کی که هرکدام حال‌وهوای متفاوتی از آشپزی ژاپنی را نشان می‌دهند. برای هر غذا هم درباره مواد اولیه، طعم، روش سرو و نکاتی که گردشگران بهتر است هنگام سفارش بدانند صحبت می‌کنیم. اگر به فرهنگ غذایی کشورهای آسیایی علاقه دارید، مطالعه راهنمای غذاهای خیابانی تایلند هم می‌تواند انتخاب خوبی باشد؛ چون آشپزی تایلندی، درست مانند ژاپنی، یکی از بخش‌های جذاب تجربه سفر در آسیا محسوب می‌شود. حالا ببینیم معروف‌ترین غذاهای ژاپنی کدام‌اند و در سفر به این کشور کدام غذاها را نباید از دست بدهید.   1-سوشی | Sushi؛ معروف‌ترین غذای ژاپنی اگر قرار باشد فقط یک غذای ژاپنی را نام ببریم که تقریباً همه جای دنیا شناخته شده باشد، احتمالاً سوشی اولین گزینه است. پایه بیشتر انواع سوشی، برنج طعم‌دارشده با سرکه است که در کنار ماهی، غذاهای دریایی، سبزیجات یا تخم‌مرغ سرو می‌شود. از معروف‌ترین انواع آن می‌توان به نیگیری (Nigiri) و ماکی (Maki) اشاره کرد. برخلاف تصور رایج، سوشی همیشه با ماهی خام تهیه نمی‌شود و گزینه‌هایی مثل میگوی پخته یا ماهی گریل‌شده هم وجود دارد. اگر اولین بار است که سوشی امتحان می‌کنید، بهتر است با انواع ساده‌تر شروع کنید. در شهرهایی مانند توکیو، کیوتو و اوساکا هم می‌توانید از رستوران‌های محلی گرفته تا سوشی‌بارهای تخصصی، گزینه‌های مختلفی پیدا کنید. اگر به غذاهای دریایی علاقه دارید، ساشیمی هم می‌تواند تجربه جالبی باشد؛ با این تفاوت که ساشیمی برنج ندارد و معمولاً برش‌های تازه ماهی یا غذاهای دریایی به‌تنهایی سرو می‌شوند. 2-رامن | Ramen؛ کاسه‌ای گرم و محبوب در ژاپن ااگر در سفر به ژاپن دنبال غذایی گرم، خوش‌عطر و سیرکننده هستید، رامن (Ramen) انتخابی است که به‌راحتی می‌تواند به یکی از غذاهای محبوبتان تبدیل شود. رامن معمولاً از نودل گندمی، آبگوشت و موادی مثل گوشت، تخم‌مرغ، سبزیجات و جلبک نوری تهیه می‌شود. رامن انواع مختلفی دارد؛ شویو رامن با پایه سس سویا، میسو رامن با طعمی غنی‌تر و تونکوتسو رامن با آبگوشت غلیظ و پرملات از معروف‌ترین آن‌ها هستند. هر شهر و حتی هر رستوران ممکن است دستور مخصوص خودش را داشته باشد. یکی از جذابیت‌های رامن این است که هم در رستوران‌های تخصصی و هم در غذاخوری‌های کوچک محلی به‌راحتی پیدا می‌شود. اگر عاشق غذاهای نودلی هستید، بعد از امتحان کردن سوشی، رامن می‌تواند یکی از بهترین تجربه‌های غذایی شما در ژاپن باشد. 3-تمپورا | Tempura؛ ترد وطلایی با طعم ژاپنی تمپورا (Tempura) یکی از غذاهای محبوب ژاپنی است که بافت ترد و ظاهر طلایی آن، خیلی زود توجه گردشگران را جلب می‌کند. در تهیه تمپورا، موادی مثل میگو، ماهی و سبزیجات در یک خمیر بسیار سبک قرار می‌گیرند و برای مدت کوتاهی در روغن داغ سرخ می‌شوند. نکته جذاب تمپورا، همین پوشش نازک و ترد آن است؛ به همین دلیل تمپورای خوب نباید بیش از حد سنگین یا چرب باشد. تمپورای میگو یکی از معروف‌ترین انواع آن است، اما اگر غذای دریایی دوست ندارید، می‌توانید انواع سبزیجات را امتحان کنید. تمپورا معمولاً به‌تنهایی یا همراه با برنج، نودل و سس مخصوص سرو می‌شود. اگر به غذاهای ترد و سرخ‌شده علاقه دارید، تمپورا یکی از غذاهایی است که در سفر به ژاپن ارزش امتحان کردن دارد.   4-یاکیتوری | Yakitori؛ سیخ‌های خوش‌عطر ژاپنی اگر در خیابان‌های ژاپن قدم بزنید، بوی مرغ کبابی روی زغال می‌تواند خیلی زود شما را به سمت یک غذاخوری محلی بکشاند. یاکیتوری (Yakitori) تکه‌های مرغی است که روی سیخ‌های کوچک قرار می‌گیرند و روی زغال کباب می‌شوند. یاکیتوری معمولاً با سس تاره (Tare) با طعم شیرین و شور یا کمی نمک سرو می‌شود. نکته جالب این است که فقط گوشت سینه یا ران استفاده نمی‌شود و قسمت‌های مختلف مرغ را می‌توان به شکل یاکیتوری آماده کرد. این غذا را بیشتر در ایزاکایاها (Izakaya)، رستوران‌های کوچک و بعضی بازارها و جشنواره‌های ژاپنی پیدا می‌کنید. اگر دوست دارید در سفر، یک غذای ساده و کاملاً محلی را امتحان کنید، یاکیتوری انتخاب خوشمزه‌ای است.  5-ساشیمی | Sashimi؛ طعم واقعی ماهی تازه اگر دوست دارید طعم ماهی و غذاهای دریایی را بدون ترکیب با برنج و مواد دیگر تجربه کنید، ساشیمی (Sashimi) انتخاب جالبی است. ساشیمی از برش‌های نازک و تازه ماهی یا غذاهای دریایی تهیه می‌شود و معمولاً همراه با سس سویا، واسابی و زنجبیل ترشی سرو می‌شود. ماهی سالمون و تُن از گزینه‌های محبوب ساشیمی هستند، اما بسته به رستوران و فصل می‌توانید انواع دیگری از ماهی و غذاهای دریایی را هم امتحان کنید. چیزی که در ساشیمی اهمیت زیادی دارد، تازگی و کیفیت مواد اولیه است. یک نکته مهم برای گردشگران این است که ساشیمی با وجود شباهتش به بعضی انواع سوشی، سوشی محسوب نمی‌شود؛ چون در تهیه آن برنج وجود ندارد. اگر از امتحان کردن غذاهای دریایی تازه لذت می‌برید، ساشیمی می‌تواند یکی از متفاوت‌ترین تجربه‌های غذایی شما در ژاپن باشد.   6-کاری رایس | Curry Rice؛ کاری به سبک ژاپنی کاری رایس (Curry Rice) یکی از غذاهای محبوب و روزمره ژاپن است و برخلاف ظاهر ساده‌اش، طعم بسیار دلچسبی دارد. این غذا معمولاً از برنج سفید در کنار سس کاری غلیظ تهیه می‌شود و موادی مثل گوشت، مرغ، هویج و سیب‌زمینی هم به آن اضافه می‌شوند. کاری ژاپنی معمولاً طعمی ملایم، غلیظ و کمی شیرین دارد و به اندازه بعضی انواع کاری هندی یا تایلندی تند نیست. به همین دلیل برای گردشگرانی که با غذاهای خیلی تند راحت نیستند، انتخاب مناسبی است. اگر دوست دارید در سفر به ژاپن یک غذای ساده و پرطرفدار را امتحان کنید، کاری رایس را از دست ندهید. 7-اونیگیری | Onigiri؛ یک لقمه ساده و دوست‌داشتنی اونیگیری (Onigiri) یکی از غذاهای ساده و بسیار محبوب ژاپنی است که از برنج تهیه می‌شود و معمولاً شکل مثلثی یا گرد دارد. داخل آن می‌تواند با موادی مثل سالمون، تن ماهی یا آلو ترش ژاپنی پر شود و اطراف آن نیز اغلب با جلبک نوری پوشانده می‌شود. اونیگیری را تقریباً همه‌جا، از فروشگاه‌های کوچک و سوپرمارکت‌ها گرفته تا ایستگاه‌های قطار، می‌توانید پیدا کنید. همین دسترسی آسان باعث شده یکی از غذاهای روزمره مردم ژاپن باشد. اگر هنگام گشت‌وگذار دنبال یک غذای سریع، سبک و اقتصادی هستید، اونیگیری انتخاب خوبی است. 8-کاتسو | Katsu؛ سوخاری ترد به سبک ژاپنی کاتسو (Katsu) یکی از غذاهای محبوب ژاپنی برای کسانی است که غذاهای ترد و سوخاری را دوست دارند. در این غذا، گوشت یا مرغ با پودر سوخاری مخصوص ژاپنی پوشانده و سرخ می‌شود تا بیرون آن طلایی و ترد و داخلش نرم و آبدار باشد. تونکاتسو (Tonkatsu) یکی از معروف‌ترین انواع کاتسو است که با گوشت خوک تهیه می‌شود و معمولاً همراه با کلم خردشده، برنج و سس مخصوص سرو می‌شود. اگر گوشت خوک مصرف نمی‌کنید، هنگام سفارش حتماً درباره نوع گوشت سؤال کنید؛ چون کاتسو می‌تواند با مرغ یا گوشت‌های دیگر هم تهیه شود. 9-گیوزا | Gyoza؛ لقمه‌های ترد و خوش‌طعم گیوزا (Gyoza) نوعی دامپلینگ ژاپنی با خمیر نازک است که معمولاً با ترکیبی از گوشت چرخ‌کرده، کلم، سیر و زنجبیل پر می‌شود. این لقمه‌ها اغلب در تابه سرخ می‌شوند تا یک طرفشان طلایی و ترد و قسمت دیگر نرم باقی بماند. گیوزا معمولاً با سس سویا، سرکه و گاهی روغن چیلی سرو می‌شود و می‌تواند هم یک پیش‌غذای خوشمزه باشد و هم یک وعده سبک. اگر از امتحان کردن غذاهای کوچک و اشتراکی لذت می‌برید، گیوزا یکی از گزینه‌هایی است که در سفر به ژاپن ارزش امتحان کردن دارد. 10-اوناگی | Unagi؛ مارماهی گریل‌شده با طعمی خاص اوناگی (Unagi) نوعی مارماهی آب شیرین است که معمولاً روی زغال گریل می‌شود و با سسی شیرین و شور طعم‌دار می‌شود. گوشت نرم و چرب آن طعمی متفاوت دارد و اغلب روی برنج سرو می‌شود. اوناگی بیشتر برای کسانی جذاب است که دوست دارند در سفر به ژاپن سراغ غذاهای دریایی متفاوت بروند. ترکیب مارماهی گریل‌شده با برنج و سس مخصوص، طعمی خاص و کاملاً متفاوت ایجاد می‌کند. اگر برای اولین بار می‌خواهید اوناگی امتحان کنید، بهتر است آن را در یک رستوران تخصصی سفارش دهید. 11-اودون | Udon؛ نودل ضخیم و نرم ژاپنی اودون (Udon) یکی از معروف‌ترین نودل‌های ژاپنی است که با رشته‌هایی ضخیم، نرم و کمی کشسان تهیه می‌شود. این نودل معمولاً در یک آبگوشت گرم سرو می‌شود و می‌توان آن را با گوشت، سبزیجات، توفو یا تمپورا همراه کرد. اودون در مناطق مختلف ژاپن سبک‌های متفاوتی دارد و می‌تواند یک غذای ساده یا یک وعده کامل باشد. 12-اوکونومیاکی | Okonomiyaki؛ پنکیک شور ژاپنی اوکونومیاکی (Okonomiyaki) یکی از متفاوت‌ترین غذاهای ژاپنی است و ظاهرش تا حدی شبیه یک پنکیک ضخیم است. این غذا معمولاً با کلم، تخم‌مرغ و موادی مانند گوشت یا غذاهای دریایی تهیه می‌شود. روی اوکونومیاکی معمولاً سس مخصوص، مایونز ژاپنی، پودر جلبک و پرک ماهی خشک قرار می‌گیرد. اوساکا یکی از معروف‌ترین شهرهای ژاپن برای امتحان کردن این غذاست. اگر دوست دارید غذایی متفاوت از سوشی و رامن تجربه کنید، اوکونومیاکی انتخاب جذابی است. اگر از طرفداران غذاهای نودلی هستید، بعد از رامن، امتحان کردن اودون می‌تواند تجربه‌ای متفاوت و خوشمزه باشد. 13-شابو شابو | Shabu-Shabu؛ غذا خوردن به یک تجربه تبدیل می‌شود شابو شابو (Shabu-Shabu) یکی از غذاهای جذاب ژاپنی است که معمولاً به‌صورت اشتراکی سرو می‌شود. یک قابلمه آبگوشت داغ روی میز قرار می‌گیرد و تکه‌های نازک گوشت، سبزیجات، قارچ و توفو در آن پخته می‌شوند. یکی از جذاب‌ترین بخش‌های شابو شابو این است که خودتان مواد غذایی را داخل آبگوشت قرار می‌دهید و غذا همان لحظه آماده می‌شود. اگر در سفر به ژاپن دنبال یک تجربه غذایی متفاوت و مناسب دورهمی هستید، شابو شابو را امتحان کنید.​​​​​​​ 14-سوکی‌یاکی | Sukiyaki؛ ترکیبی گرم و خوش‌عطر سوکی‌یاکی (Sukiyaki) از آن غذاهایی است که هم ظاهر جذابی دارد و هم طعم متفاوتی ارائه می‌دهد. این غذا معمولاً با برش‌های نازک گوشت گاو، توفو، سبزیجات و نودل تهیه می‌شود و مواد داخل یک سس شیرین و شور پخته می‌شوند. سوکی‌یاکی معمولاً روی میز و به‌صورت اشتراکی آماده می‌شود و همین موضوع تجربه خوردن آن را جذاب‌تر می‌کند. اگر به غذاهای گوشتی علاقه دارید، سوکی‌یاکی یکی از غذاهای سنتی ژاپنی است که ارزش امتحان کردن دارد.​​​​​​​ 15-موتی | Mochi؛ پایان شیرین سفر غذایی به ژاپن موتی (Mochi) یکی از معروف‌ترین شیرینی‌های ژاپنی است که از برنج چسبناک تهیه می‌شود و بافتی نرم و کشسان دارد. این شیرینی در انواع مختلفی تهیه می‌شود و می‌تواند با خمیر لوبیای قرمز، بستنی یا مواد شیرین دیگر پر شود. موتی معمولاً در اندازه‌های کوچک و رنگ‌های مختلف عرضه می‌شود و به همین دلیل در میان گردشگران هم محبوبیت زیادی دارد. اگر بعد از امتحان کردن غذاهای مختلف ژاپنی دنبال یک دسر متفاوت هستید، موتی می‌تواند پایان شیرینی برای تجربه غذایی شما باشد.​​​​​​​ برای اولین بار در ژاپن کدام غذاها را امتحان کنیم؟ اگر اولین سفر شما به ژاپن است، لازم نیست از همان ابتدا سراغ غذاهای عجیب یا طعم‌های ناآشنا بروید. بهتر است چند غذای معروف را انتخاب کنید که هم طعم جذابی دارند و هم برای شروع راحت‌تر هستند. اگر به غذاهای دریایی علاقه دارید، سوشی و ساشیمی انتخاب‌های خوبی هستند. برای طرفداران غذاهای گوشتی، سوکی‌یاکی، کاراگه و یاکیتوری گزینه‌های خوشمزه‌تری هستند. اگر هم عاشق نودل هستید، رامن و اودون را حتماً امتحان کنید. برای یک میان‌وعده سریع و اقتصادی هم اونیگیری و گیوزا انتخاب‌های مناسبی هستند. در واقع بهترین کار این است که در طول سفر، چند غذای متفاوت را امتحان کنید تا با بخش‌های مختلف فرهنگ غذایی ژاپن آشنا شوید. اگر ماهی خام دوست نداریم، در ژاپن چه بخوریم؟ نگران نباشید؛ غذاهای ژاپنی فقط به ماهی خام و سوشی محدود نمی‌شوند. اگر با ماهی خام راحت نیستید، انتخاب‌های زیادی پیش روی شماست. کاراگه مرغ سوخاری و ترد ژاپنی است، یاکیتوری مرغ کبابی روی زغال است و تمپورا هم می‌تواند با میگو یا انواع سبزیجات تهیه شود. اگر غذای نودلی دوست دارید، رامن و اودون گزینه‌های خوبی هستند و برای یک وعده سیرکننده می‌توانید سراغ کاری رایس بروید. در رستوران هنگام سفارش، اگر درباره مواد اولیه غذا مطمئن نیستید، بهتر است سؤال کنید. همچنین اگر غذای خام نمی‌خواهید، می‌توانید هنگام سفارش مشخص کنید که غذای پخته را ترجیح می‌دهید. بهترین شهرهای ژاپن برای تجربه غذاهای محلی ژاپن فقط به خاطر تنوع غذاهایش معروف نیست؛ هر شهر و منطقه هم سبک و طعم خاص خودش را دارد. به همین دلیل اگر در شهرهای مختلف این کشور سفر کنید، ممکن است یک غذای مشابه را با روش متفاوتی تجربه کنید. توکیو یکی از بهترین مقصدها برای امتحان کردن انواع غذاهای ژاپنی است. از سوشی‌بارهای تخصصی و رستوران‌های لوکس گرفته تا غذاخوری‌های کوچک و ارزان، تقریباً برای هر سلیقه و بودجه‌ای گزینه پیدا می‌شود. اگر به غذاهای محلی و کمی متفاوت علاقه دارید، اوساکا انتخاب جذابی است. این شهر به غذاهای محبوبی مانند اوکونومیاکی و برخی غذاهای خیابانی معروف است و گاهی از آن با عنوان یکی از بهترین شهرهای ژاپن برای غذا خوردن یاد می‌شود. کیوتو فضای متفاوتی دارد و بیشتر برای غذاهای سنتی، ظریف و متنوع شناخته می‌شود. اگر علاوه بر غذا به فرهنگ و سنت‌های ژاپنی علاقه دارید، تجربه غذا خوردن در رستوران‌های سنتی کیوتو می‌تواند بخش خاصی از سفرتان باشد. در کنار این شهرها، مناطق مختلف ژاپن غذاهای محلی مخصوص خودشان را دارند؛ بنابراین اگر فرصت سفر به چند مقصد را دارید، فقط به دنبال غذاهای معروف جهانی نباشید و غذاهای محلی هر منطقه را هم امتحان کنید. ***نکات مهم برای سفارش غذا در ژاپن تجربه غذا خوردن در ژاپن معمولاً ساده و لذت‌بخش است، اما دانستن چند نکته می‌تواند انتخاب غذا را برای گردشگران راحت‌تر کند. اگر غذای خام دوست ندارید، قبل از سفارش درباره مواد اولیه سؤال کنید. مخصوصاً در غذاهایی مانند سوشی و ساشیمی، بهتر است بدانید غذای مورد نظر با ماهی خام تهیه شده یا پخته. در رستوران‌های ژاپنی ممکن است غذاها با سس سویا، واسابی و زنجبیل ترشی سرو شوند. بهتر است ابتدا غذا را با مقدار کمی چاشنی امتحان کنید تا طعم اصلی آن را بهتر متوجه شوید. همچنین در رستوران‌های سنتی، نحوه سرو و خوردن غذا اهمیت بیشتری دارد. اگر مطمئن نیستید چه کاری باید انجام دهید، نگاه کردن به رفتار سایر مشتریان یا پرسیدن از کارکنان می‌تواند کمک‌کننده باشد. یکی دیگر از نکات مهم، توجه به تازگی مواد اولیه است. به‌خصوص در غذاهای دریایی، کیفیت مواد اولیه تأثیر زیادی روی طعم نهایی غذا دارد؛ بنابراین رستوران‌های شلوغ و معتبر معمولاً انتخاب مطمئن‌تری هستند. غذاهای ژاپنی را کجا امتحان کنیم؟ برای امتحان کردن غذاهای ژاپنی همیشه لازم نیست سراغ رستوران‌های گران‌قیمت بروید. غذاخوری‌های کوچک محلی، بازارهای غذایی، ایزاکایاها و حتی فروشگاه‌های زنجیره‌ای می‌توانند تجربه‌های خوشمزه‌ای با قیمت مناسب‌تر ارائه دهند. اگر برای اولین بار به ژاپن سفر می‌کنید، بهتر است ترکیبی از رستوران‌های محلی و رستوران‌های تخصصی را امتحان کنید. مثلاً یک وعده سوشی را در رستوران تخصصی تجربه کنید و برای وعده‌ای دیگر سراغ رامن، یاکیتوری یا کاری رایس بروید. این تنوع باعث می‌شود فقط یک نوع غذا را امتحان نکنید و با بخش‌های مختلف فرهنگ غذایی ژاپن آشنا شوید. جمع‌بندی؛ کدام غذاهای ژاپنی را حتماً امتحان کنیم؟ آشپزی ژاپنی دنیایی فراتر از سوشی است. از رامن و اودون گرفته تا تمپورا، یاکیتوری، کاراگه، سوکی‌یاکی و اونیگیری، هر غذا طعم و داستان خاص خودش را دارد. اگر برای اولین بار به ژاپن سفر می‌کنید، لازم نیست همه غذاها را در یک سفر امتحان کنید. چند گزینه متفاوت از میان غذاهای دریایی، نودلی، گوشتی و شیرینی‌های سنتی انتخاب کنید تا تجربه متنوع‌تری داشته باشید. در نهایت، شاید جذاب‌ترین بخش غذا خوردن در ژاپن این باشد که هر وعده فقط یک غذای ساده نیست؛ تازگی مواد اولیه، نحوه پخت، ظاهر غذا و شیوه سرو همگی بخشی از تجربه هستند. بنابراین اگر فرصتش را داشتید، به جای اینکه فقط غذاهای آشنا را سفارش دهید، یک یا دو غذای جدید هم امتحان کنید؛ شاید همان غذایی که اسمش برایتان ناآشناست، تبدیل به یکی از خاطره‌انگیزترین بخش‌های سفرتان شود.​​​​​​​ سوالات متداول درباره غذاهای ژاپنی 1-معروف‌ترین غذای ژاپنی چیست؟ سوشی یکی از شناخته‌شده‌ترین غذاهای ژاپنی در جهان است، اما غذاهایی مانند رامن، تمپورا، یاکیتوری و سوکی‌یاکی نیز محبوبیت زیادی دارند و هرکدام بخشی از فرهنگ غذایی ژاپن را نشان می‌دهند. 2-اگر ماهی خام دوست نداشته باشیم، در ژاپن چه غذایی بخوریم؟ اگر با ماهی خام راحت نیستید، گزینه‌های زیادی دارید. کاراگه، یاکیتوری، تمپورا، کاری رایس، رامن، اودون و گیوزا از غذاهایی هستند که می‌توانید با خیال راحت‌تری امتحان کنید. 3-آیا همه غذاهای ژاپنی با ماهی خام تهیه می‌شوند؟ خیر. ماهی خام فقط در بعضی غذاهای ژاپنی مانند برخی انواع سوشی و ساشیمی استفاده می‌شود. غذاهایی مثل رامن، کاری رایس، کاراگه، یاکیتوری، اودون و گیوزا معمولاً بدون ماهی خام تهیه می‌شوند. 4-بهترین شهرهای ژاپن برای امتحان کردن غذاهای محلی کدام‌اند؟ توکیو، اوساکا و کیوتو از بهترین شهرهای ژاپن برای تجربه غذاهای متنوع هستند. توکیو انتخاب‌های بسیار گسترده‌ای دارد، اوساکا به غذاهای محلی و خیابانی معروف است و کیوتو نیز برای غذاهای سنتی و ظریف ژاپنی شهرت دارد. 5-برای اولین بار در ژاپن چه غذایی را امتحان کنیم؟ اگر به غذاهای دریایی علاقه دارید، سوشی می‌تواند انتخاب خوبی باشد. اگر ماهی خام دوست ندارید، رامن، کاراگه، یاکیتوری، تمپورا یا کاری رایس گزینه‌های مناسبی برای شروع هستند.    مطالب مرتبط: معرفی معبد فوشیمی‌ایناری کیوتو | Fushimi Inari-taisha برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.

۲۷ آذر ۱۴۰۴
معرفی تکیه بیگلر بیگی کرمانشاه  تکیه بیگلر بیگی ( عمارت فراش باشی ) از آثار تاریخی باقیمانده دوران قاجار می باشد که در بافت قدیمی شهر کرمانشاه قرار دارد.

معرفی تکیه بیگلر بیگی کرمانشاه تکیه بیگلر بیگی ( عمارت فراش باشی ) از آثار تاریخی باقیمانده دوران قاجار می باشد که در بافت قدیمی شهر کرمانشاه قرار دارد.

معرفی تکیه بیگلر بیگی کرمانشاه تکیه بیگلر بیگی ( عمارت فراش باشی ) از آثار تاریخی باقیمانده دوران قاجار می باشد که در بافت قدیمی شهر کرمانشاه قرار دارد. ساخت این تکیه در سال 1271 هجری شمسی توسط مرحوم عبدالله ‌خان فراش‌باشی ملقب به بیگلربیگی از مقامات مشهور و با نفوذ کرمانشاه در دوره‌ی قاجار شروع شد و در سال 1276 هجری شمسی عملیات ساخت تکیه بیگلربیگی به پایان رسید. در ابتدا بنای تکیه ساده بود تا اینکه در سال 1287 تزیینات گچ‌بری و آیینه‌کاری، این بنای زیبای قجری را تکمیل کرد.      تکیه بیگلر بیگی برای مدت‌ها میزبان مراسم های مذهبی و محل دارالحکومه عبدلله‌خان فراش بافی بود و همچنین برادران و پسران وی نیز برای مدتها در این خانه زندگی می کردند. این بنا که ترکیبی از معماری دوران زندیه و قاجاریه را به نمایش می گذارد، دارای 4000 هزار مترمربع وسعت می باشد. تکیه بیگلربیگی در تاریخ ۱۹ آذر ۱۳۷۵ با شماره ۱۷۹۷ در فهرست آثار ملی به ثبت رسید و اداره میراث فرهنگی کرمانشاه پس از خرید ملک در سال ۱۳۸۰، مرمتهایی را در سال‌های ۱۳۸۱ و ۱۳۸۲ انجام داد. در سال ۱۳۸۳ موزه‌ خط و کتابت در این مجموعه برپا شد و در سال ۱۳۸6 نیز در ضلع جنوبی، موزه پارینه‌سنگی زاگرس آغاز به کار کرد.     معرفی قسمت های مختلف تکیه بیگلربیگی: تکیه بیگلر بیگی دارای قسمت های مختلفی می باشد که شامل دو موزه، قسمت ورودی و هشتی، حیاط، حسینیه، شاه نشین، شربت خانه و اتاق های تکیه می باشد که در ادامه مطلب به معرفی آنها خواهیم پرداخت. ورودی، هشتی، دالان:  تکیه بیگلر بیگی دارای سه درب ورودی می باشد که ورودی اصلی آن در جنوب شرقی بنا قرار دارد. سردر ورودی با مقرنس‌های گچی و گچ‌بری‌های برجسته تزیین شده است. همچنین در دو طرف ورودی، دو ردیف طاق‌نما وجود دارد. پس از سردر ورودی، فضای هشتی قرار دارد. در دیوارهای این فضا طاقچه‌هایی ایجاد شده و سقف آن با رسم‌بندی‌های آجری تزیین شده است. پس از هشتی، دالان نسبتا درازی قرار دارد که به حیاط اصلی تکیه منتهی می‌شود. سقف دالان نیز با تزیینات مزین شده است.     حیاط تکیه بیگلربیگی: پس از عبور از دالان وارد قسمت حیاط تکیه می شویم که حدود 2 و نیم متر پایین تر از کف خیابان قرار دارد. در وسط این حیاط حوضی بزرگ وجود دارد و اطراف حیاط نیز با فضاهای متعددی احاطه شده است. فضاهای بخش‌های شمال شرقی و جنوبی حیاط، کارکرد مسکونی داشته و در بخش غربی نیز گنبد حسینیه قرار گرفته است. بخش شرقی حیاط شامل فضاهایی دو طبقه است. در ضلع شمال شرقی حیاط نیز آشپزخانه ای وجود دارد که برای تهیه غذا در ایام محرم از آن استفاده می کردند. این حیاط در ماه محرم، میزبان جمعیت انبوه عزادارن است.       اتاق های تکیه بیگلربیگی: تکیه بیگلربیگی دارای 24 اتاق می باشد. این اتاق ها با ارتفاع یک متری از کف حیاط قرار دارند که دسترسی به آنها از طریق پلکانهای داخل حیاط صورت می گیرد. در داخل هریک از این اتاق ها طاقچه های متعددی وجود دارد که به صورت دو طبقه ایجاد شده اند که از طبقه دوم این طاقچه ها برای نگهداری اشیا مهمتر استفاده می کردند.      حسینیه تکیه بیگلربیگی: مهمترین قسمت تکیه بیگلر بیگی حسینیه آن می باشد که در قسمت غربی حیاط قرار دارد. این حسینیه دارای دو طبقه می باشد که در هر طبقه از آن 6 اتاق وجود دارد. در قسمت ورودی این حسینیه ایوانی با دو ستون چوبی وجود دارد که با سه پله سنگی حیاط را با یک در بزرگ چوبی به فضای داخلی حسینیه متصل می کند. فضای داخلی این حسینیه آینه کاری چشم گیر و با شکوهی دارد.      قسمت شاه نشین تکیه بیگلربیگی: بنای دو طبقه شاه نشین یکی دیگر از قسمت های تکیه بیگلربیگی می باشد که در قسمت شمالی حیاط قرار گرفته است. اتاق شاه نشین محل ملاقات های آقای بیگلربیگی بوده و از اتاق‌های اطراف و طبقه بالایی آن برای استراحت استفاده می‌کرده‌اند.      شربت خانه بیگلر بیگی: در قسمت شمالی حیاط زیر زمینی وجود دارد که زمانی محل سکونت تابستانی ساکنین بود. در این زیر زمین که دارای یک حوض و تعدادی اتاق می باشد پنجره هایی به صورت مشبک و زنبوری وجود دارد که کارکردی شبیه به بادگیر را دارند. در این قسمت در حال حاضر شربتخانه ای وجود دارد که می توان نوشیدنیهای سرد و گرم را در آن میل کرد.     موزه خط و کتابت کرمانشاه: موزه خط و کتابت کرمانشاه یکی دیگر از قسمت های تکیه بیگلربیگی می باشد. در این موزه که در سال 1383 افتتاح شد اسناد و مدارک، مستندات تاریخی و نسخ خطی نگهداری و در معرض دید بازدیدکنندگان قرار می‌گیرد.       موزه پارینه سنگی زاگرس: این موزه که نخستین موزه پارینه سنگی خاورمیانه می باشد یکی دیگر از قسمت های تکیه می باشد. موزه پارینه سنگی در سال 1386 توسط فریدون بیگلر و مراد بیستونی تاسیس شده است. موزه پارینه سنگی از ۴ اتاق تشکیل شده‌است که آثاری از دوره‌های دیرینه سنگی و نو سنگی که بازه زمانی 100 هزار سال تا 8 هزار سال پیش را در بردارد. در این موزه از ابزارآلات سنگی و استخوان‌های انسان از دوره‌های پارینه سنگی در ایران و کشورهای دیگر نگهداری می‌شود.     مطالب مرتبط: معرفی موزه قاجار تبریز برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.

۲۴ آذر ۱۴۰۴
معرفی خیابان سی تیر مرکز غذاهای خیابانی پایتخت   امروزه فود استریت‌ها از پرطرفدارترین مکان‌ها بین گردشگران داخلی و خارجی در تمام نقاط جهان به شمار می‌روند.

معرفی خیابان سی تیر مرکز غذاهای خیابانی پایتخت  امروزه فود استریت‌ها از پرطرفدارترین مکان‌ها بین گردشگران داخلی و خارجی در تمام نقاط جهان به شمار می‌روند.

معرفی خیابان سی تیر مرکز غذاهای خیابانی پایتخت  امروزه فود استریت‌ها از پرطرفدارترین مکان‌ها بین گردشگران داخلی و خارجی در تمام نقاط جهان به شمار می‌روند. مسافران برای آشنایی با خوراک محلی مردم در سایر نقاط جهان، از غذاهای خیابانی استریت فودها خرید می‌کنند و برای بسیاری از گردشگران صرف این غذاها از ورود به رستوران‌های مجلل و سفارش غذاهای گران، لذت‌بخش‌تر است. به مرور زمان و با گسترش گردشگری در تمام جهان غذاهای خیابانی به ابزاری برای آشنایی با فرهنگ بومی دیگر نقاط جهان تبدیل شد.        خیابان سی تیر معروف‌ترین فود استریت تهران است که در نزدیکی مرکز شهر قرار دارد. خیابان سی تیر یکی از قدیمی‌ترین خیابان‌های تهران است که آن را به‌عنوان نخستین مرکز غذاهای خیابانی (استریت فود) پایتخت می‌شناسند. این خیابان به‌جز دکه‌ها و کافه‌های خیابانی جاذبه‌های تاریخی برجسته‌ای نیز دارد. چند موزه و ساختمان مذهبی تاریخی با قدمت بیش از ۱۰۰ سال در خیابان سی تیر قرار گرفته‌اند. ساختمان‌های مذهبی در این خیابان به پیروان ادیان متفاوتی تعلق دارند. آتشکده، کلیسا و کنیسه یهودیان از مهم‌ترین بناهای مذهبی در خیابان سی تیر هستند که سبب شهرت این خیابان به نام ادیان شده‌اند.     خیابان سی تیر از محل تقاطع با خیابان امام خمینی آغاز می‌شود و تا تقاطع خیابان‌ جمهوری و در امتداد آن، میرزا کوچک خان ادامه دارد. این منطقه در محدوده طرح ترافیک پایتخت قرار گرفته است و خیابان‌های اطراف آن بسیار شلوغ و پرتردد هستند. اگر با وسیله نقلیه شخصی به این منطقه تردد کنید، برای پارکینگ خودرو ممکن است دچار مشکل شوید. خیابان سی تیر سنگ‌فرش است و پیاده روی در طول مسیر آن برای گردشگران زیادی جذابیت دارد.به‌طور میانگین روزانه در حدود ۳۰۰۰ نفر از گذر گردشگری سی تیر عبور می‌کنند.       کافه‌ها و رستوران‌های خیابان سی تیر به‌صورت فودتراک هستند و انواع مختلف غذاهای خیابانی را به مشتریان خود ارائه می‌دهند. انواع نوشیدنی‌های سرد و گرم نیز در این خیابان موجود هستند و در تمام روزهای سال گردشگران را به این منطقه جلب می‌کنند. بسیاری از علاقه‌مندان به تاریخ نیز در بازدید از موزه‌ها و ساختمان‌های خیابان سی تیر، زمانی را به اتراق در نیمکت‌های چوبی این خیابان و صرف نوشیدنی و غذا اختصاص می‌دهند. بین فودتراک‌های ثابت در خیابان سی تیر برخی گاری‌های سیار نیز قرار گرفته‌اند که در هر فصلی از سال متناسب با آب و هوا خوراکی‌هایی مانند لبو و باقالی به گردشگران عرضه می‌کنند.     در خیابان سی تیر امکان صرف انواع غذاهای فست فود و پیتزا را خواهید داشت. غذاهای خانگی و محلی مانند کباب ماهیتابه‌ای، کباب لقمه، سمبوسه، فلافل و ساندویچ‌های خانگی از دیگر غذاهای این خیابان هستند. اگر برای صرف دسر و نوشیدنی به این خیابان بروید نیز می‌توانید به کافه‌های خیابان سی تیر انواع کیک، تارت، دسر، چای، قهوه، بستنی و آب‌میوه‌های طبیعی را سفارش دهید.در میان فودتراک‌های خیابان سی تیر برخی غرفه‌های بین‌المللی نیز وجود دارند که غذاهای هندی و مکزیکی پر ادویه به گردشگران ارائه می‌کنند. چرخ‌های دستی و گاری‌ها در گوشه و کنار این خیابان نیز خوراکی‌هایی مانند لبو، باقالی و شربت‌های گیاهی و خانگی دارند که برای صرف میان وعده‌های سبک می‌توانید از آن‌ها خرید کنید.      مطالب مرتبط: پارک جمشیدیه برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.

۲۲ آذر ۱۴۰۴
برج پیزا که در ایتالیایی (Torre pendente di Pisa) خوانده می‌شود از جاذبه‌های مهم اروپاست که در شهر پیزا و در ناحیه توسکانی ایتالیا قرار دارد.

برج پیزا که در ایتالیایی (Torre pendente di Pisa) خوانده می‌شود از جاذبه‌های مهم اروپاست که در شهر پیزا و در ناحیه توسکانی ایتالیا قرار دارد.

برج پیزا ایتالیا برج پیزا که در ایتالیایی (Torre pendente di Pisa) خوانده می‌شود از جاذبه‌های مهم اروپاست که در شهر پیزا و در ناحیه توسکانی ایتالیا قرار دارد. این برج به نام برج کج پیزا (Leaning Tower of Pisa) برج ناقوس، برج ساعت و برج کلیسای پیزا نیز شهرت دارد و به عنوان نماد اصلی شهر شناخته می‌شود. مهم ترین دلیل مشهور شدن این برج 8 طبقه، حدود 4 درجه کج بودن آن است. این سازه در میدان کلیسای جامع شهر (Piazza del Duomo) قرار دارد و به عنوان برج ناقوس کلیسای جامع شهر پیزا، درست در پشت این کلیسا واقع شده است. برج پیزا سومین بنای کهن این میدان پس از کلیسای جامع و تعمیدگاه پیزا (Pisa Baptistry) محسوب می‌شود. بد نیست بدانید پیزا نام خود را سال 600 قبل از میلاد از یک کلمه یونانی به معنی "سرزمین باتلاق" گرفته است.     این سازه از یک سبک معماری اروپایی به نام رومی‌وار یا رومانِسک پیروی می‌کند که متعلق به نیمه سده 11 است. ارتفاع پیزا از سطح زمین در بخش کوتاه‌تر، به 55.86 متر و در بخش بلندتر به 56.67 متر می‌رسد. این سازه 14500 تن وزن دارد و قطر بیرونی برج 15.484 متر است. برج پیزا دارای 296 یا 294 پله است به دلیل آنکه در پلکان شمالی طبقه هفتم، دو پله کمتر از سایر طبقات، دیده می شود. در سال 1987 میلادی میدان کلیسای جامع با شماره 395 در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید و برج کج پیزا نیز به عنوان بخشی از این مجموعه ثبت جهانی شد.   چرا برج پیزا کج شده است؟  این برج در زمینی با خاک سست و ناپایدار و متشکل از شن، خاک و رس آبرفتی حاوی ۶۰ درصد آب، و در واقع در یک زمین باتلاقی ساخته شد. این زمین نتوانست به خوبی از وزن سازه پشتیبانی کند و پس از گذشت مدتی از شروع ساخت، سازه نشست کرد و کج شد. پایه‌های ۵ متری برج در خاک ماسه‌ای اسفنجی زیر آن فرو رفته‌اند و کارشناسان همین نوع خاک را علت کجی برج می‌دانند. البته برخی تلاش می‌کنند این اشتباه را انکار کنند و بگویند برج در ابتدا قرار بوده کج شاخته شود.      معمار و سازنده برج پیزا در مورد هویت واقعی معمار برج کج پیزا اختلاف نظر وجود دارد. سال‌هاست که این طرح به گوگللیمو (Guglielmo) و بنانو پیسانو (Bonanno Pisano) نسبت داده می‌شود. پیسانو یک هنرمند مشهور قرن دوازدهم در شهر پیزا بود که در ریخته گری برنز شهرت داشت. قطعه‌ای از مهر منقوش به نام وی در پای برج در سال 1820 به دست آمد؛ اما این قطعه ممکن است مربوط به در برنزی نمای کلیسای جامع باشد که در سال 1595 تخریب شد. یک مطالعه در سال 2001 نشان می‌دهد که دیوتیسالوی (Diotisalvi) به دلیل زمان ساخت و پیوستگی برج پیزا با سایر آثار وی شامل برج ناقوس سن نیکولا و تعمیدگاه در شهر پیزا معمار اصلی بوده است.     معماری برج پیزا  پیزا دارای 6 طبقه با ستون‌های زیبا و فضای باز است و دو طبقه دیگر با طاق نماهایی زینت‌یافته‌اند. در پایین برج طاق‌هایی دیده می‌شوند که فاقد فضای باز هستند و روی دیوار چسبیده‌اند. این طاق‌ها در معماری به طاق‌های کور شهرت دارند و در برج پیزا دارای تزیینات هندسی زیبایی هستند. در بخش ناقوس‌ها طاق‌هایی مشابه پایین برج وجود دارد با این تفاوت که مقدارشان برای تعبیه ناقوس‌ها کاهش یافته است. طبقات با طاق‌ها و گچ‌بری‌های خیره‌کننده از هم جدا می‌شوند و جلوه زیبایی دارند.     حقایق جالب درباره برج پیزا داستان گالیله و برج پیزا: سال 1589 میلادی بود که گالیله برای اثبات ارتباط جرم و سرعت سقوط اجسام تلاش می کرد. روزی گالیله بر فراز برج پیزا رفت و دو شی با دو جرم متفاوت را از بالای برج به پایین پرتاب کرد تا ثابت کند جرم و سرعت سقوط با هم رابطه مستقیم دارند. همانطور که می‌دانید صحت تئوری او به اثبات رسیده است و همین داستان این برج باستانی را در تاریخ علم و دانش ایتالیا هم جای داده است. این داستان بر اساس شرح حال تاریخی گالیله که توسط دانش آموز گالیله در سال 1654 نگاشته شده و در سال 1717، مدت‌ها پس از مرگ وی، به عموم ارائه شده است.   استقامت برج پیزا در برابر زلزله: از سال 1280 حداقل چهار زمین‌لرزه قوی در این منطقه رخ داده اما این برج ظاهرا آسیب‌پذیر، باپرجا مانده است. یک گروه تحقیقاتی به این نتیجه رسیدند که برج به دلیل آنچه که تعامل پویای ساختمان خاک و سازه (DSSI) نامیده می‌شود، قادر به مقاومت در برابر زمین‌لرزه است. به عبارت دیگر ارتفاع و سختی برج به همراه نرمی خاک پایه باعث می‌شود تا برج با زمین‌لرزه تکان نخورد و همان خاک نرم که باعث کج‌شدن برج شده و برج را در آستانه فروپاشی قرار داده، به استوار ماندن آن کمک کرده است. برخی نیز بر این باورند که انجام ساخت و ساز در مدت زمان حدود 200 سال باعث شده این خاک فشرده شود و برج را از سرنگونی نجات دهد.   نجات برج پیزا از شلیک توپ: در طول جنگ جهانی دوم ، متفقین گمان می‌کردند که آلمانی‌ها از این برج به عنوان یک برج دیده‌بانی استفاده می‌کنند. یک گروهبان ارتش آمریکا که برای تایید حضور سربازان آلمانی به داخل برج فرستاده شد، تحت تاثیر زیبایی کلیسای جامع و ناقوس آن قرار گرفت و بدین ترتیب از شلیک توپ به سمت آن و تخریبش جلوگیری کرد.       مطالب مرتبط: معرفی پل ریالتو ونیز برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.  

۲۱ آذر ۱۴۰۴

محبوب ترین مقالات